หนึ่งอาทิตย์ต่อมา…
ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง…
เสียงแจ้งเตือนดังรัวจนฉันต้องหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดปิดเสียง เนื่องจากไม่อยากเห็น ไม่อยากดู ไม่อยากรู้ และไม่อยากยอมรับความจริง
“ถ้ายังไม่ยอมรับความจริง มึงก็จะตกอยู่ในอารมณ์แบบนี้ ยอมรับความจริงเถอะจีน คนเหี้ยยังไงมันก็เหี้ย ต่อให้มันสัญญา ต่อให้มึงให้โอกาสยังไงซะมันก็มองข้าม” นี่เสียงของเปรย เปรยมันกำลังพูดกรอกหูฉัน
“มึงไม่ควรทำตัวเป็นคนโง่”
“อย่าให้ความรักมาทำให้มึงอ่อนแอดิจีน”
“ดึงตัวเองออกมาได้แล้วไอ้จีน มึงไม่ใช่คนแบบนี้เว้ย”
“อยากร้องไห้ไหม” ท่ามกลางคำเตือนของเพื่อนมากมาย นี่คือประโยคที่ปลื้มมันเป็นคนพูด พร้อมกับอ้าแขนรอรับฉัน
ร้องไห้เหรอ? ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะทำอะไรก่อน ระหว่างร้องไห้ให้เป็นบ้ากันไปข้าง หรือไปอาละวาดป่าวประกาศว่าฉันไม่ได้โง่ ฉันไม่รู้ว่าฉันควรทำอันไหนก่อน
ฉันมองหน้าปลื้มด้วยสายตาที่มีความเศร้าหมอง ตอนนี้ฉ
