-JINLA TALK-
การหลับคือทางออกที่ดีที่สุดในตอนนั้น เพราะฉันคิดอะไรไม่ออกเอาซะเลย ทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด ไอ้ที่วางไว้ก็พังไม่เป็นท่า ห่วงความรู้สึกของคนที่ไม่มีใครแบบพี่หมอคีย์ ฉันถึงได้ออกตัวปกป้อง พูดไปว่าฉันรู้เรื่องราวในคราวนั้นแล้ว
ญาติพี่หมอคีย์คนนี้ก็เหลือเกิน จงเกลียดจงชังอะไรกันขนาดนั้น เห็นแล้วหมั่นไส้ และมองดูแล้วคงไม่จบง่าย ๆ
“รู้ไหมว่าจ้องนาน ๆ มันทำให้รู้สึกตัว” ฉันพลิกตัวไปกอดพี่หมอคีย์ ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ แต่ตื่นเพราะการจับจ้องของเขานี่แหละ จ้องอยู่ได้
“ก็พี่กลัว” ที่ว่ากลัวคงหมายถึงกลัวฉันจะทิ้ง เพราะคนอย่างพี่หมอคีย์ไม่กลัวอะไรอย่างอื่น เมื่อก่อนสิ่งที่เขากลัวมากที่สุดคือการที่คุณปู่จะจากไป แล้วปล่อยเขาไว้คนเดียว แต่เดี๋ยวนี้มีฉันเพิ่มเข้าไปด้วย เขากลัวฉันทิ้งเขา
ซึ่งถ้าจะถามว่าฉันจะทิ้งเขาไหม ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะทิ้งชั่วคราว หรือไม่ก็คงไม่ทิ้ง แต่จะให้ทิ้
