คนเป็นแม่ลุกพรวดพราดจากโซฟาตรงเข้ามาหาลูกสาว ในขณะที่คนป่วยก็นั่งกางแขนทั้งสองข้างตนเองรออ้อมกอดของมารดา
หน้าน้อยๆ ของเธอซุกลงกลางอกอุ่นของผู้ให้กำเนิด น้ำตารื้นเอ่อออกมาเต็มสองเบ้า เสียงสะอื้นดังออกมาจากคอด้วยความตื้นตันยินดี
ฝ่ามืออุ่นของผู้เป็นแม่ลูบศีรษะจรดแผ่นหลังเป็นการเรียกขวัญลูกสาวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว ทั้งกอดทั้งหอมด้วยความรักและโล่งใจ
“ขวัญเอ๊ยขวัญมานะคะลูกสาวหม่าม้า” กดจูบลงบนหน้าผากมนย้ำอีกครั้งก่อนจะผละออกเพราะเกรงว่าจะสะเทือนบาดแผลรอบนอก “น่าเสียดาย เมื่อเช้าหม่าม้าเพิ่งไปส่งปะป๊าที่สนามบิน นี่ถ้าไม่ต้องประชุมกับลูกค้าคนสำคัญก็ไม่ยอมกลับไปทำงานนะเนี่ย”
ระหว่างที่พูดภารดีก็เปิดเหยือกรินน้ำส่งให้ลูกสาวยกดื่ม คนตัวเล็กเองก็รับมาและค่อยๆ จิบจนหมดก่อนจะยิ้มแฉ่งส่งแก้วเปล่าคืนมารดา จากนั้นจึงมองหาคนอื่นๆ ซึ่งในตอนนี้ไม่มีใครอยู่ภายในห้องพักผู้ป่วยเลย แม้กระทั่งแฟนหนุ่มอย่าง
