นายแพทย์พัตกวีในวัยสามสิบเจ็ดปิดจอแลปท็อป หมุนข้อมือดูนาฬิกาพบว่าตอนนี่บ่ายสามโมงเป๊ะๆ
อยากกลับบ้าน...
วันนี้ลูกไปนอนบ้านปู่กับย่าด้วย
'วันนี้หนูจะเลิกงานกลับบ้านกี่โมง...'
'น่าจะประมาณห้าโมงเย็นค่ะ จริงๆ เลิกงานสี่โมงแต่อยากแวะซื้อของที่ซูเปอร์ก่อน'
'งั้นพี่ไปรับที่ออฟฟิศสี่โมง กลับบ้านพร้อมกัน'
'...ไม่ได้หวังอะไรใช่ไหมคะ'
'หวัง...วันนี้ลูกไม่อยู่'
'อะ อื้อ พี่พัตป้องกันนะ แพงไม่อยากมีเพิ่มแล้ว'
'พี่ซื้อเองค่ะ เอาแบบที่หนูชอบ'
แอบนึกถึงเรื่องที่คุยกับภรรยาเมื่อเช้าก่อนมาทำงาน ก่อนจะจุดยิ้มมุมปากคว้าถุงจากร้านสะดวกซื้อยัดใส่เป้สีดำรูดซิปเตรียมเดินออกจากห้องพักแพทย์
แกร๊ก~
พยาบาลวอร์ดศัลยกรรมยืนอยู่หน้าห้องพอดี ต่างฝ่ายต่างตกใจกันกับการเปิดประตูออกมาเจอกันแบบกะทันหัน
"เจอกันพรุ่งนี้ -_-"
เขามีมนุษยสัมพันธ์มากขึ้นตั้งแต่เป็นผู้บริหารโรงพยาบาลเต็มตัว เมื่อก่อนคงเดินผ่านแบบไม่เห็
