“พี่พัต!! เปิดประตูให้แพงหน่อยค่ะ”
พะแพง...
ลุกจากเตียงเดินออกไปนอกห้องนอนเพื่อเปิดประตูให้คนตัวเล็ก แต่แล้วมือที่กำลังจับลูกบิดก็ต้องชะงัก
คราวนี้ความฝันหรือความจริง?
หลับตาสูดลมหายใจเรียกสติ ยกมือขึ้นตีท่อนแขนแข็งแรงตนเองสามสี่ครั้งและก็พบว่า...
เจ็บ...
แกร๊ก~
ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ก็เห็นว่าพะแพงกำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาตื่นตระหนก ส่วนเขาเองก็ยืนนิ่งไปทันทีที่สบตาเธอ
เมื่อกี้เขาเห็นเธอตายต่อหน้าต่อตาสองครั้งติดกัน...
"แพงได้ยินเสียงของตก พี่พัตเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" ดวงตากลมยังไม่ละสายตาออกจากเขา
และเพียงแค่มือเล็กแตะลงบนต้นแขนแกร่งเท่านั้น...
น้ำตามากมายก็ไหลออกมาจากดวงตาคมจนพะแพงทำอะไรไม่ถูก ถึงจะยังไม่คืนดีกัน แต่การร้องไห้ของเขาคงทำให้เธอตกใจไม่น้อย
กระตุกแขนดึงร่างสูงเข้ามาซบไหล่กอดปลอบ ลูบแผ่นหลังกว้างแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
"พี่พัตใจเย็นๆ นะคะ"
พะแพงกอดคนตัว
