[Papang’s Talks]
เมื่อเช้าหลังจากฉันตื่นนอน ก็พบว่าเขานั่งกอดอกรอฉันอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง พร้อมกับบอกเรื่องที่ทำให้หัวใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
‘รู้ตัวไหมว่าตัวเองมีอาการละเมอเดิน’
‘...มะ ไม่รู้ค่ะ’
‘งั้นก็ร็ตัวเอาไว้ ว่าเมื่อคืนเธอละเมอจนเกือบกระโดดลงจากระเบียง!’
ตัวฉันแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูกทันทีหลังจากได้ยินสิ่งที่เขาบอก
พอตั้งสติได้ก็มานั่งในรถของเขา โดยมีเป้าหมายในการออกมาครั้งนี้คือคลินิกแห่งหนึ่งที่อยู่เกือบกลางกรุง
“คุณหมอพัตสวัสดีค่ะ คุณหมอปรัชญ์มารอแล้วค่ะ”
เสียงทักทายจากเจ้าหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์คลินิกเรียกชื่อพี่พัตเตอร์ด้วยความสนิทสนม งั้นก็แสดงว่าที่นี่คงเป็นคลินิกของคนรู้จักของเขา และคนตัวสูงข้างฉันทำเพียงส่งยิ้มรับทราบเท่านั้น
ให้เดาคงจะเป็นรุ่นพี่ เพราะพี่พัตเตอร์เพิ่งเป็นคุณหมอจบใหม่ ยังไม่ได้เรียนต่อเฉพาะทาง
“คลินิกของรุ่นพี่พี่พ
