เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบาๆ หมอนอิงเดินกลับเข้ามาพร้อมกลิ่นแดดจางๆ ติดตัวเธอเหนื่อยล้าจากการเรียนทั้งวัน แต่ทันทีที่สายตาเหลือบไปเห็นภาพตรงหน้า ความง่วงก็หายวับไปทันที
พันไมล์กำลังก้มๆ เงยๆ ยัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่วางอยู่บนเตียง ราวกับคนกำลังหนีอะไรสักอย่าง
“พี่ไนท์ทำอะไรน่ะ” เสียงเธอถามอย่างงุนงง
“อ้าว มาแล้วไปเก็บของสิเราจะไปเที่ยวกัน” เขาเงยหน้าขึ้นมา มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยดวงตาที่มองมาราวกับรู้ทันทุกอย่าง
“เรา ใครจะไปเที่ยวไหน”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบเขาก็ลุกพรวดขึ้นมา ดันตัวเธอเบาๆ ให้ถอยหลังกลับเข้าไปในห้องนอน
“เดี๋ยว! พี่ไนท์”
แกร๊ก!
เสียงล็อกประตูดังขึ้นพร้อมกับเงาของเขาที่ทาบอยู่ด้านนอก หมอนอิงพยายามเปิดประตูแต่ไม่ขยับแม้แต่นิด
“เปิดเดี๋ยวนี้นะ!”
“จะเปิดให้ก็ต่อเมื่อเธอเก็บของเสร็จ” เสียงทุ้มติดขำดังลอดเข้ามา
“อิงยังไม่รู้เลยว่าจะไปไหน!”
“ไม่ต้องรู้หรอกพี่รู้อย
