หมอนอิงยืนอยู่ริมหน้าต่างแขนกอดอกแน่น ขณะที่สายตาจ้องมองแสงสีของเมืองใหญ่เบื้องล่าง เธอไม่ได้หันกลับไปมองเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องเปิด
พันไมล์เดินเข้ามาเงียบๆ ก่อนจะหยุดอยู่ด้านหลังเธอ เขามองแผ่นหลังบอบบางที่เคยเป็นที่พักใจของเขา แต่ช่วงนี้กลับเย็นชาเกินจะเข้าใกล้
“โกรธอะไรอีกวะผู้หญิงเป็นอะไรก็ไม่ยอมพูดไม่ใช่พระเจ้าที่จะตรัสรู้ได้” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นเบาๆ ขณะสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง แขนแกร่งโอบรอบเอวบางไว้แน่น
หมอนอิงสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปัดป้องกลับเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
“คนเจ้าชู้ก็มักจะจำอะไรไม่ได้หรอกว่าไปกับใครมา” คำพูดของเธอเหมือนกรงเล็บบาดลงกลางอก พันไมล์ขมวดคิ้ว รู้สึกเหมือนถูกผลักให้ตกลงในความมืดมิดที่เขาไม่เข้าใจ
“ตกลงจะหย่าใช่ไหม!” เขามันก็ลูกพระยานาหมื่นเหมือนกัน ผู้หญิงขอหย่าทำไมต้องยื้อไว้บางทีหมอนอิงอาจจะอยากหาเรื่องเลิกกับเขา
“...” เธอไม่ตอบ
“เออ
