[ 23 day ]
"คุณ!!" พอลืมตาขึ้นมาก็เจอว่านายระเบิดกำลังกอดเราแน่นเลย
"อืมมม นอนต่ออีกนิดสิ" คนร่างหนางัวเงียๆ ขยับตัวแต่ก็ไม่ได้ปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด
"คุณระเบิด คุณจะนอนต่อก็นอนไปสิ ฉันต้องได้ออกไปทำงานบ้านช่วยแม่"
"หึ!" ชายหนุ่มสบถออกมาจากลำคอ ดวงตาคมค่อยๆ เปิดขึ้น "เมื่อกี้เรียกว่าอะไรนะ"
"คุณโรเบิร์ต"
"แต่ที่ได้ยินมันไม่ใช่แบบนี้"
"สงสัยคุณคงจะหูแว่วไปแล้วล่ะ ปล่อยฉันได้แล้วฉันจะออกไปทำงานบ้านช่วยแม่"
"หอมแก้มผมทีหนึ่งก่อน..แล้วจะปล่อย" โรเบิร์ตไม่ได้พูดเปล่าแถมยังเอียงแก้มเข้าไปหา
"คุณจะบ้าเหรอ!"
"คุณกล้าว่าผมบ้าได้ยังไง ผมเป็นใครคุณรู้ไหม"
"ก็อยู่ดีๆ จะให้ฉันหอมแก้ม..เอ่อ.."
"ถ้าคุณไม่หอมงั้นผมหอมเองก็ได้" ว่าแล้วริมฝีปากหนาก็ขยับมาใกล้แก้มนวล
"ไม่!!"
ถึงจะปฏิเสธแต่ก็ไม่ทันแล้ว..เขาขโมยหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ พอได้ในสิ่งที่ต้องการร่างหนาก็ยันกายลุกขึ้นจากเตียง..เหมือนไม่มีอะไ
