เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองสัปดาห์ การฝึกงานของฟินแลนด์ก็จะสิ้นสุดลง หญิงสาวร่างเล็กอมยิ้มแก้มปริ เพราะดูเหมือนว่าเธอจะสามารถผ่านการฝึกงานนี้ได้เป็นอย่างดี แต่กลับกัน เหล่าชายหนุ่มวัยกลางคนกว่าห้าชีวิตกลับห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อวันคืนที่จะได้ใกล้ชิดหญิงสาวลดน้อยถอยลงทุกวัน
"พวกพี่เป็นอะไรไปคะเนี่ย? อาหารกลางวันไม่ถูกปากเหรอคะ?" ฟินแลนด์ถามอย่างงุนงง เมื่อบรรดาแฟนหนุ่มที่รวมตัวกันมารับประทานอาหารกลางวันร่วมกับเธอทำหน้าเบื่อโลกกันอย่างพร้อมเพรียง
วินยกยิ้มอย่างลำบากใจ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนอย่างทุกวัน
"...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกฟิน พี่ว่าอาหารพวกนี้มันก็ปกตินั่นแหละครับ"
"ถ้างั้นแล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นกันล่ะคะ? ทำหน้าบูดแบบนี้ เดี๋ยวความสุขก็วิ่งหนีไปหมดหรอก~" ไม่ว่าเปล่า หลังจากที่ตากลมสอดสายตามองรอบข้างเล็กน้อยว่าไม่มีใครสนใจพวกเธอ เธอก็หอมแก้มขาวของคนใจดีไปฟอดใหญ่เป็นกา
