เสียงอู้อี้ที่ร้องลั่นในลำคอ ทำให้เตชินทร์ต้องรีบถอนท่อนลำของตัวเองออกจากปากเล็ก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งประคองพวงแก้มแดงปลั่งที่อาบย้อมไปด้วยน้ำตาในทันที มือใหญ่โอบประคองแผ่นหลังบางพลางลูบปลอบอย่างใจดี ต่างกับอีกสองคนซึ่งเป็นตัวต้นเหตุ ซึ่งตัวแข็งค้างอย่างพูดไม่ออก
"ชู่ววว์~ ไม่เป็นไรนะตัวเล็ก ไม่ร้องแล้วนะคะ เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วนะ~" ปากหนาจูบซับน้ำตาที่หลั่งรินอย่างปลอบโยน พลางลูบฝ่ามือลงบนแผ่นหลังเบา ๆ
"ฮึก! พี่เต ฟินเจ็บ มันอึดอัดไปหมดเลย..."
"โอ๋ ๆ ~ ไม่เป็นไรแล้วคนเก่ง เจ็บแป๊บเดียว เดี๋ยวก็เสียวแล้วนะครับ ถ้าหนูทำบ่อย ๆ มันก็จะไม่เจ็บแล้วนะ" เขาพูดปลอบพลางเช็ดน้ำตาออกจากหน้านวลอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปคาดโทษกับเพื่อนทั้งสองแทน "พวกมึงสองตัวไม่คิดจะพูดอะไรเลยหรือไง?"
วินสูดหายใจเข้าทางปากพะงาบ ๆ อย่างคนหาเสียงตัวเองไม่เจอ เพราะเมื่อกี้ทันทีที่เขาสอดใส่เข้ามาได้จนสุด ตัวเขาก็ปลดปล่อยออก
