"หึ! คุณเลขาครับ~ โลกไม่ได้กลม แล้วพรหมก็ไม่ได้ลิขิต แต่เป็นกูนี่แหละครับที่ลิขิตเองล้วน ๆ เลย กูอุตส่าห์เฝ้าของกูมาตั้งนาน พวกมึงดันมาปาดหน้าเค้กกูไปแดกหน้าด้าน ๆ ซะงั้น มันน่าถีบให้ครบทุกตัวเลยจริง ๆ"
"พูดอะไรของมึง? ที่พวกกูได้คบกันเพราะน้องเขาบังเอิญเข้ามาฝึกงานที่นี่หรอก เกี่ยวกับมึงตรงไหน?" เตชินทร์เถียงอย่างไม่ยอมรับ ที่พวกเขาได้เจอฟินน่ะมันพรหมลิขิตชัด ๆ ไอ้ปราณเอาอะไรมาพูด!
"แหม~ ไอ้เต~ คิดยาว ๆ หน่อยไหมครับคุณเพื่อน ก็เป็นกูไหมที่ตามดูตลอดว่าฟินเรียนที่ไหน เลยเอาบริษัทไปยื่นชื่อเข้ากับมหาวิทยาลัยน้อง น้องถึงได้มาฝึกงานที่นี่น่ะ? มึงไม่สังเกตรึไง? ว่าทำไมกูถึงเพิ่งรับเด็กฝึกงานช่วงไม่กี่ปีมานี้น่ะ?"
"แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าน้องเขาจะเลือกบริษัทเราอยู่ดีไม่ใช่หรือไง? ครึ่งหนึ่งก็ดวงละวะ" ไอทีหนุ่มเถียงขึ้นบ้างอย่างไม่ยอมแพ้ จนคนเป็นประธานถึงกับกลอกตากับความดื้อรั้นนั่น
"ครึ่งบ้านมึ
