Part กาย
ผมไม่แก้ตัวอะไรนะครับเพราะผมคิดว่าผมเองก็ผิดหลายๆอย่าง แต่เรื่องที่ผมมั่นใจที่สุดคือผมรักมายมากๆเธอเข้าได้กับคนรอบๆตัวผมและเธอทำให้ผมมีความสุขโดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรที่ฝืนใจเลย
เธอเป็นตัวเองตลอดที่คบกันมาผมหลงรักเธอง่ายๆ สารภาพเลยว่าตอนแรกๆที่เลิกกับบิวใจผมมันก็หวั่นๆแต่พอเจอมายมันเหมือนกับอยากปราบพยศเธอแต่กลายเป็นว่าหลงรักเธอซะงั้น
ผมไม่ได้อยากจะเก็บของๆที่เกี่ยวกับบิวไว้จริงๆผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันยังอยู่ทุกๆเรื่องผมไม่ได้อยากจะเข้าไปยุ่งกับบิวเลยแต่ผมทำเพราะอยากให้มันจบๆไปไม่อยากให้มายต้องมาเจอกับบิวบ่อยๆอีก
ผมแคร์มาย ผมแคร์แค่มายจริงๆ
" ว่ายังไงครับ ยกโทษให้เค้าได้รึเปล่า " ผมยื่นหน้าไปใกล้ๆเธอแล้วทำตาปริบๆ
" ได้… "
" เยส!!! เธอครับ… " ในที่สุดเธอก็ใจอ่อนให้ผมแล้วครับผมพุ่งเข้าไปกอดเธอแบบที่เธอยังไม่ทันตั้งตัวเลยก็ว่าได้
" แต่! " เธอดันผมออกผมชะงักไปเลยพอมีคำว่าแต่
" อ
