หลังจากผ่านงานแต่งงานสุดอลังการมาได้ไม่นาน และ "เมียจ๋า" ของผมก็ให้กำเนิดพยานรักออกมา ลูกชายตัวน้อยของผมชื่อ "ขุนเขา" ตามที่พวกเราเคยคุยกันไว้เป๊ะๆ
ชีวิตการเป็นพ่อคนของผมมันควรจะมีความสุขสิ... แต่เชื่อไหม? ผมแทบไม่ได้แตะต้องลูกตัวเองเลย! เวลาผมจะเข้าไปอุ้มทีไร เจ้าลูกชายตัวแสบต้องแหกปากร้องไห้จ้าจนบ้านแทบแตกตลอด แม้แต่เวลานอน ผมยังไม่ได้นอนกอดลูกเลยสักครั้ง จนความอดทนผมเริ่มหมดลง ผมเลยตัดสินใจเดินเข้าไปถาม "อีเมียจ๋า" ของผมให้รู้เรื่องรู้ราว
" เมียจ๋า... ทำไมลูกไม่ให้กูอุ้มวะ? "
ผมถามออกไปตรงๆ ขณะที่เธอกำลังจดจ่ออยู่กับซีรี่ย์ในจอ
" ให้เมย์พูดจริงๆ เหรอ? "
เธอละสายตาจากหน้าจอเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาพิจารณา... ทำไมวะ? เหตุผลมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?
" เออ... พูดมาดิ อยากรู้จริงๆ "
" อะแฮ่มๆ... ก็ตัวผัวขาเนี่ย สักลายพร้อยไปทั้งตัวยังกับตุ๊กแก! แฟชั่นจ๋าเกินลูกรับไม่ไหว แถมยังชอบทำ
