บรรยากาศภายในวิลล่าริมทะเลเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าฝั่งกระทบกับเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ขุนเขาจ้องมองใบหน้าเรียวสวยของน้ำปิงที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อใต้แสงไฟสลัว ความรู้สึกที่กักเก็บมาตลอดตั้งแต่แกล้งกันวันแรกจนถึงนาทีที่เกือบจะเสียเธอไป มันปะทุขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่
"น้ำปิง... รู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันเริ่มแล้ว ฉันจะไม่หยุด" ขุนเขากระซิบเสียงพร่าพลางไล้ปลายนิ้วไปตามพวงแก้มใส
"นายมัน... ไอ้คุณหนูจอมเอาแต่ใจ" น้ำปิงตอบกลับเสียงแผ่ว แต่กลับเป็นฝ่ายโน้มคอเขาลงมารับสัมผัส
ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาทันที มันไม่ใช่จูบที่หยอกเย้าเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความกระหายและการครอบครอง ขุนเขาบดจูบจนน้ำปิงแทบหายใจไม่ทัน ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปตักตวงความหวานอย่างย่ามใจ มือหนาเริ่มทำหน้าที่ปลดเปลื้องชุดช็อปที่ดูเกะกะสายตาออกทีละชิ้น จนกระทั่งร่างเล็กเปลือยเปล่าต่อหน้าพยัคฆ์หนุ่ม
"นาย... อ
