ตอนที่4:อันตราย

เขาสตาร์ทรถเสียงดังกระหึ่มจนฉันสะดุ้ง เครื่องยนต์แรงม้าสูงสั่นสะเทือนไปถึงเบาะที่ฉันนั่ง ก่อนที่เขาจะหันมาจ้องหน้าฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาคมกริบคู่นั้นเหมือนมีอำนาจบางอย่างที่พยายามจะกดข่มฉันให้ราบคาบ เขาจ้องมองเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อจนฉันเริ่มทำตัวไม่ถูก คิดว่าฉันกลัวเหรอ... เหอะ! คนอย่าง 'เมย์ริญา' ซะอย่าง ผ่านมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ (มั้ง) " มะ...มองอะไร มีอะไรก็รีบๆ พะ...พูดมาสิ " โอ๊ยยย! เสียงไม่รักดีเอาซะเลย จะสั่นทำไมเล่า! ฉันพยายามเชิดหน้าสู้สายตาเขาอย่างสุดความสามารถ ทั้งที่ในใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะรังสีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายข้างๆ " หึ " เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอออกมาแค่นั้น มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูถูกและเยือกเย็นจนขนลุก ก่อนที่มือหนาจะกระชากเกียร์อย่างแรงแล้วเหยียบคันเร่งขับออกจากมหา’ลัยด้วยความเร็วที่ทำเอาฉันตัวปลิวติดเบาะ " นี่! จะพาฉันไปไหน ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากหรอกนะจะบอกให้ ฉันต้องไปทำงาน! " ฉันร้องโวยวายพร้อมกับคว้าขอบประตูรถไว้แน่นเมื่อเขาหักเลี้ยวอย่างน่าหวาดเสียว " อีกอย่างแฟนฉันน่ะดุมากๆ ฉันกลัวแฟนเห็น มีอะไรก็พูดๆ มาในรถนี่แหละ! " ฉันใจดีสู้เสือ แหกปากใส่เขาฉอดๆ กะจะเอาความมั่นหน้าเข้าข่ม คนเก่งอย่างฉันต้องไม่ยอมแพ้สิ แต่ดูเหมือนคนข้างๆ จะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด " คอนโดกู " คำตอบสั้นๆ ชัดถ้อยชัดคำทำเอาฉันอยากจะกรี๊ดให้คอแตก! ฉันพูดยาวเหยียด ทั้งขู่ทั้งอ้างสารพัดเพื่อที่จะให้เขาจอดรถ แต่เขากลับตอบกลับมาแค่สองพยางค์เนี่ยนะ? มันน่าโมโหนัก " ไม่ต้องด่ากูในใจ " โถ่ถถถถ พ่อคุณ! รู้อีกว่าด่า มีตาทิพย์หรือไงกัน ฉันจิ๊ปากอย่างขัดใจแล้วหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง พยายามสงบสติอารมณ์ แต่แล้วก็รู้สึกว่ากระโปรงทรงเอที่ใส่อยู่มันรั้งขึ้นมาสูงเกินไปจนแทบจะเห็นกางเกงใน ฉันจึงรีบเอามือขยับดึงลงซ้ำๆ " มองอะไรไม่ทราบ? " ฉันหันขวับไปมองเขาที่จ้องง่ามขาอ่อนฉันตาไม่กะพริบในขณะที่รถติดไฟแดง สายตาของเขาไม่ได้มีความเกรงใจเลยสักนิด มันทั้งหื่นกระหายและดุดันจนฉันต้องขยับตัวหนี เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบเสื้อแขนยาวที่พาดไว้เบาะหลังแล้วโยนมาใส่หน้าฉันอย่างแรง " ปิดซะ เห็นแล้ว_วยแข็ง " " อีคนบ้า!!! " ฉันแหวใส่เขาเสียงหลง อยากจะยกมือขึ้นตบปากสีชมพูคล้ำๆ นั่นจริงๆ ทำไมเขาถึงเป็นคนหยาบคายและหน้าด้านได้ขนาดนี้เนี่ย! ฉันทำได้แค่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เงียบปากแล้วสะบัดหน้าหนีออกนอกหน้าต่าง เถียงไปก็มีแต่เสียกับเสีย ขืนพูดมากกว่านี้เขาเกิดโมโหฆ่าหมกศพฉันขึ้นมาจะทำยังไง รถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดในคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง เขาดับเครื่องยนต์แล้วหันมามองหน้าฉันพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นเหมือนรำคาญเต็มที " ลง!! " อะไรของเขาเนี่ย! แค่นี้ต้องทำเป็นขึ้นเสียงใส่ด้วย ใครจะไปตรัสรู้ล่ะว่าถึงแล้ว บ้าเอ๊ย! พอลงจากรถและล็อครถเสร็จ เขาก็ออกเดินด้วยก้าวขายาวๆ มุ่งหน้าไปที่ลิฟต์ทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันมามองฉัน ฉันที่ใส่รองเท้าส้นสูงปี๊ดสี่นิ้วครึ่งจะให้เดินไวเหมือนเขามันเป็นไปได้ที่ไหนล่ะ! ฉันเดินกระเตาะกระแตะตามไปอย่างเชื่องช้า จนเขาสังเกตเห็นว่าฉันยังไปไม่ถึงไหน เขาจึงหยุดเดินแล้วหันมามองขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ฉันเลยหยุดเดินบ้าง ยืนกอดอกมองเขาอย่างท้าทาย " 1-3 มึงมาไม่ถึงกู... กูจะเอามึงตรงนี้ " เขาพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่นพร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางเขาเอาจริงจนฉันใจเสีย " 1 " พอนับหนึ่งเท่านั้นแหละ! ฉันรีบก้มลงถอดรองเท้าส้นสูงทันที แล้วหอบหิ้วมันไว้ในมือพร้อมกับใส่เกียร์หมาวิ่งไปหาเขาสุดชีวิต ไม่ได้กลัวนะ! แต่ฉันคิดว่าคนอย่างเขาคงไม่ล้อเล่นแน่นอน ถ้าขืนช้ากว่านี้มีหวังได้อายคนทั้งคอนโดแน่ๆ " หึ นึกว่าจะแน่ " พอฉันวิ่งไปถึงตัว เขาก็ทำเสียงหึหะในลำคอแล้วพูดถากถางใส่ฉันทันที " ไม่ได้กลัวหรอกนะ ฉันแค่ตกใจเลยรีบวิ่งมา! " ฉันเถียงข้างๆ คูๆ ทั้งที่หอบแฮก ไม่กลัวบ้าอะไรล่ะ! เล่นจ้องเหมือนจะจับฉีกเนื้อขนาดนั้น ถ้าไม่ทำตามคงโดน 'จัด' ที่นี่จริงๆ เขายิ้มมุมปากเป็นเชิงสะใจก่อนจะเดินนำเข้าลิฟต์ไป ฉันรีบตามเข้าไปยืนชิดมุมลิฟต์ที่ห่างจากตัวเขามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วค่อยๆ ใส่รองเท้าคืนที่เดิม คนบ้าอะไรบ้าอำนาจที่สุด! คิดว่าฉันกลัวรึไงไอ้เข้มเอ๊ย! (เออ กลัว!) ฉันได้แต่บ่นพึมพำด่าเขาอยู่ในใจ ขืนพูดออกไปมีหวังโดนเชือดในลิฟต์แน่ๆ เขาหันมาเหล่ฉันแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไปจ้องประตูลิฟต์ตามเดิม " อยากด่ากูก็ด่ามา ไม่ต้องด่าในใจ " " คะ...ใครด่าคุณ ไม่มี๊ เสียงสูงไปมั้ยเรา " ฉันรีบปฏิเสธเสียงหลง " หึ เก่งเข้าไป... เดี๋ยวจะร้องไม่ออก " คำพูดนั้นมันทำให้ฉันชะงักไปทันที พูดแบบนี้หมายความว่าไง? ไอ้คำว่า 'ร้องไม่ออก' นี่มันชวนให้คิดลึกไปถึงไหนต่อไหน รู้สึกเสียสันหลังวาบและร้อนผ่าวไปทั้งตัว แววตาเจ้าเล่ห์กับรอยยิ้มร้ายๆ นั่นบอกเลยว่า... อันตรายระดับสิบ!