วิวาห์ร้างใจ ตอนที่ 8

“เอ่อ... เตยมาแล้วค่ะ” เตยหอมคลานเข่าเข้ามาหยุดตรงหน้าของปิยนุชที่นั่งอยู่บนโซฟาหรูภายในห้องรับแขก “ไหนลองลุกขึ้นยืนให้ฉันดูหน่อยสิ” หล่อนแปลกใจกับคำสั่งของปิยนุช แต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถามออกไป นอกจากทำตามคำสั่ง “หมุนตัวด้วย เร็วสิ” หล่อนทำตามอย่างว่านอนสอนง่าย หมุนให้ปิยนุชดูเรือนร่างของตนเองจนพอใจ จึงถูกสั่งให้นั่งลงกับพื้นเหมือนเดิม “ถ้าไม่รวมหน้าอกเทอะทะ กับสะโพกบานๆ ของแก ตัวแกพอๆ กับน้องเจนเลยนะ” หล่อนไม่ได้ตอบ ก้มหน้ามองพื้น นึกไม่ออกว่าปิยนุชกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ “ฉันมีงานสำคัญจะให้แกทำ” “เอ่อ...” หล่อนช้อนตาขึ้นมองปิยนุช “คุณผู้หญิงบอกมาได้เลยค่ะ เตยยินดีทำค่ะ” ปิยนุชยิ้มหยัน กวาดตามองเสี้ยนหนามตำหัวใจของตัวเองอย่างเตยหอมด้วยความเกลียดชังที่ซ่อนไม่มิด “แกยังซิงอยู่หรือเปล่า” “คะ?” หล่อนตกใจกับคำถาม หน้าซีดสลับแดงก่ำ มือเล็กที่ประสานกันไว้บนตักชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ “ทำหน้าตกใจทำไม ฉันถามก็ตอบมาสิ แกเคยนอนกับผู้ชายหรือยัง” “เอ่อ... มะ... ไม่เคยค่ะ” “งั้นก็แสดงว่าแกยังซิงอยู่จริงๆ สินะ” หล่อนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมปิยนุชจะต้องยินดีกับคำตอบของหล่อนแบบนี้ด้วย หล่อนสงสัยมาก แต่ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยถามออกไป นั่งนิ่งรอจนกระทั่งปิยนุชพูดออกมาเอง “แกอยากรู้ไหมว่าฉันจะให้แกทำงานอะไร” “เอ่อ... ค่ะ” หล่อนช้อนตาขึ้นสบประสานกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ร้ายของปิยนุช แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเคร่งเครียดของเกรียงไกรดังขึ้นที่ทางด้านหลัง “คุณนุช ผมขอล่ะ” หล่อนเอี้ยวตัวไปมอง ก็เห็นว่าเกรียงไกรมองมาที่หล่อน มองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด นี่มันอะไรกัน? “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ อย่ามายุ่งค่ะ” ปิยนุชตวาดใส่หน้าสามีอย่างไร้ความเคารพ  ใช่... หล่อนหมดความเคารพเกรียงไกรตั้งแต่จับได้ว่าเขามีเมียอีกคนแล้วล่ะ “แต่ผมขอร้องล่ะคุณนุช จะให้ผมทำอะไรก็ได้ แต่อย่า...” “ไปให้พ้นค่ะ ก่อนที่ฉันจะทำยิ่งกว่านี้” คำขู่ของปิยนุชทำให้เกรียงไกรหวาดกลัว เพราะตอนนี้อำนาจทุกอย่างภายในบ้านหลังนี้ตกเป็นของปิยนุชหมดแล้ว แถมตัวเองก็ยังเจ็บออดๆ แอดๆ อีกด้วย “เตย... พ่อขอโทษนะลูก” เตยหอมเบิกตาค้าง หัวใจเต้นระส่ำ เมื่อได้ยินคำพูดของเกรียงไกร นี่เขาแทนตัวเองว่าพ่อกับหล่อนเหรอ... หล่อนดีใจเหลือเกิน แม้จะรู้ดีว่า เกรียงไกรไม่ใช่พ่อที่ดีสำหรับตนเอง “ไปให้พ้นคุณเกรียง ไปเดี๋ยวนี้เลย!” เกรียงไกรจำต้องเดินจากไป ทิ้งเตยหอมให้อยู่กับปิยนุชตามลำพังเช่นเดิม เตยหอมนั่งก้มหน้านิ่งด้วยความรู้สึกแบบเดิม ตรงกันข้ามกับปิยนุชที่ทวีความเกลียดชังเด็กตรงหน้ายิ่งขึ้น เมื่อได้ยินสามีแทนตัวเองว่าพ่อกับมัน “เงยหน้าขึ้นมามองฉัน” เตยหอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย รอยยิ้มบนใบหน้าของปิยนุชน่ากลัวเหลือเกิน “ถ้าไม่มีบ้านหลังนี้ แกก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอน ไม่มีที่กินที่อยู่ และไม่ได้เรียนหนังสือ ป่านนี้แกคงไปเป็นขอทาน หรือดีหน่อยก็น่าจะเป็นกะหรี่อยู่ตามซ่อง จริงไหม” คำดูถูกดูแคลนที่ปิยนุชซัดใส่หน้ามันคือความจริงทุกอย่าง บ้านหลังนี้มีบุญคุณกับหล่อนมาก แม้ว่าทุกคนในบ้านจะไม่มีใครหยิบยื่นความเมตตาให้โดยไม่หวังผลตอบแทนเลยก็ตาม “เตยสำนึกในบุญคุณของคุณผู้หญิงไม่เคยลืมค่ะ” “ดีมาก” ปิยนุชหัวเราะร่วน “แล้วแกยินดีจะตอบแทนบุญคุณของฉันหรือเปล่าล่ะ” เตยหอมช้อนตามองปิยนุช น้ำใสๆ คลอสองหน่วยตา “เพียงแค่คุณผู้หญิงบอกมาว่าต้องการให้เตยทำอะไร เตยยินดีจะทำทุกอย่างเพื่อทดแทนบุญคุณที่คุณผู้หญิงหยิบยื่นให้ค่ะ” “แน่ใจนะว่ายอมทำทุกอย่าง” “ค่ะ” รอยยิ้มของปิยนุชทำให้เตยหอมใจคอไม่สู้ดีนัก และทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ปิยนุชต้องการให้หล่อนทำ ความตื่นตกใจก็ถล่มเข้าใส่หัวใจอย่างรุนแรง “ฉันต้องการ... ให้แกเข้าหอกับคุณอเล็กแทนน้องเจน” “คุณผู้หญิง!” “ทำหน้าตกใจทำไม ไหนว่าแกยินดีทำให้ฉันได้ทุกอย่างยังไงล่ะนังเตย” เตยหอมแทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่สองหูได้ยิน นี่มันอะไรกัน ทำไมปิยนุชคิดอะไรบ้าๆ แบบนี้ออกมาได้ “เตยยินดีทำค่ะ แต่... คุณเจนจะไม่พอใจ...” “น้องเจนรู้เรื่องนี้แล้ว” อะไรกันเนี่ย นี่มันเรื่องอะไรกัน สีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจของเตยหอมทำให้ปิยนุชยิ่งสะใจเป็นที่สุด และก็ต้องการขยี้ลงไปอีก “และน้องเจนก็ยินดีมากที่แกจะสละพรหมจรรย์ของตัวเองเพื่อทำให้ภาพลักษณ์น้องเจนในสายตาของคุณอเล็กขาวสะอาดเหมือนกับที่ฉันอวดอ้างเอาไว้” น้ำตาของเตยหอมไหลรินออกมา นี่หล่อน... หล่อนกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอะไรเนี่ย แบบนี้นี่เอง เกรียงไกรถึงได้มองหล่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดแบบนั้น “แต่... คุณอเล็กจะต้องรู้ว่าคนที่นอนกับเขาคือเตย ไม่ใช่คุณเจนนะคะ... เตยว่า...” “คุณอเล็กจะรู้ได้ยังไงกันล่ะนังเตย ในเมื่อฉันจะมอมเหล้าให้เขาเมาก่อน จากนั้นค่อยส่งเข้าไปในห้องหอ แล้วให้แกมอบพรหมจรรย์ให้กับเขา” “เตย...” “แกจะไม่ยอมทำเหรอนังเตย” “ปะ... เปล่าค่ะ แต่เตย... เตย...” หล่อนจะทำยังไงดี จะปฏิเสธก็ไม่ได้ แต่จะให้ทำเรื่องน่าอัปยศแบบนั้น มันก็ทรมานเหลือเกิน “แกไม่ต้องเป็นกังวลหรอก เพราะหลังจากแกสังเวยความสาวในคราบของน้องเจนให้กับคุณอเล็กแล้ว ฉันจะส่งแกไปอยู่ที่อื่น แกจะได้ไม่ต้องตะขิดตะขวงใจเวลาเห็นน้องเจนกับคุณอเล็กสวีทกัน ดีไหมล่ะ” “ตะ... แต่เตยยังเรียนไม่จบเลยนะคะ เตย...” “ฉันคิดเรื่องนี้เอาไว้สักพักแล้วล่ะ” สายตาของปิยนุชที่ทอดมองมานั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังเหลือเกิน เตยหอมร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บช้ำ นี่หล่อนจะต้องตอบแทนบุญคุณของคนพวกนี้ด้วยความสาวเชียวเหรอ แถมผู้ชายคนนั้นก็ยังคืออเล็กซิส... ผู้ชายที่หล่อนแอบรักมาตลอดอีก หล่อนทรมานเหลือเกิน... “ฉันจะให้แกหยุดเรียน” “คุณผู้หญิง...!” “ก็ในเมื่อน้องเจนจะไม่เรียนต่อ แกก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียนเหมือนกัน เพราะขี้ข้าอย่างแก ห้ามมีอะไรดีเกินหน้าเกินตาลูกสาวของฉัน จำเอาไว้” “แต่เตย... อยากเรียน คุณผู้หญิงคะ... เตยขอร้องล่ะค่ะ ให้เตยเรียนนะคะ” หล่อนยกมือไหว้วิงวอนปิยนุช ในขณะที่ผู้หญิงตรงหน้าหัวเราะสะใจ “ก็ได้ แต่แกต้องทำสิ่งที่ฉันสั่งให้สำเร็จนะ ไม่อย่างนั้น อนาคตของแกมืดมนแน่” “ค่ะ... ค่ะ คุณผู้หญิง...” หล่อนร้องไห้ปิ่มจะขาดใจ เสียใจ ตกใจ และอีกมากมายความรู้สึกที่มันเป็นต้นเหตุของความทุกข์ “กลับไปได้แล้ว และก็เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ” “ค่ะ คุณผู้หญิง...” เตยหอมจำไม่ได้ว่าตัวเองเดินจากปิยนุชมาตั้งแต่เมื่อไร แต่หล่อนมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่พาร่างกายโซซัดโซเซมานั่งอยู่ในสวนข้างบ้าน น้ำตาไหลรินออกมาเป็นทาง กลีบปากอิ่มสั่นเทาด้วยแรงสะอื้นปวดร้าว ทำไมหล่อนจะต้องมาพบเจอชะตากรรมแบบนี้ด้วย และทำไมปิยนุชจะต้องใจร้ายกับหล่อนนัก “เตยหอม...” หล่อนรีบยกหลังมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง แต่เช็ดยังไงก็ไม่ยอมแห้ง หล่อนเอี้ยวตัวไปมองด้านข้าง ก็พบว่าผู้ให้กำเนิดที่ไม่เคยไยดีในตัวลูกสาวอย่างหล่อนเลย กำลังก้าวเดินเข้ามาหา เกรียงไกรเห็นเตยหอมนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นก็ยิ่งเสียใจมาก เขาไม่เคยปกป้องเตยหอมเลย และเมื่อมาถึงตอนนี้ ตอนที่พยายามจะปกป้อง แต่ก็กลับทำไม่สำเร็จ “พ่อขอโทษ...” เตยหอมช้อนตามองผู้ชายที่แทนตัวเองว่าพ่อ... น้ำตาของหล่อนยิ่งทะลักไหล “ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ เตยไม่เป็นไร...” หล่อนกัดฟันลุกขึ้นยืน และถอยออกห่างจากร่างของผู้ชายที่ตนเองเคยโหยหาอ้อมกอดมาตลอดเกือบยี่สิบปี แต่เขาไม่เคยมอบมันให้กับหล่อนเลยสักครั้ง “พ่ออยากให้ลูกอดทน...” อดทน... เตยหอมยิ่งเจ็บปวดกับคำพูดที่เล็ดลอดออกมาจากปากของผู้ชายตรงหน้า “เตยไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ คุณ... ผู้ชายอย่าคิดมากเลย...” หลังมือเล็กยกขึ้นป้ายน้ำตาอีกครั้ง “เตยขอตัวนะคะ เตย... จะรีบไปทำการบ้านค่ะ” “เตย...” เกรียงไกรคว้าแขนของลูกสาวเอาไว้ เตยหอมยื่นนิ่ง น้ำตาไหลทะลักยิ่งกว่าเขื่อนตอนที่ทำนบกั้นแตก “การบ้านเตยเยอะจริงๆ ค่ะ ขอตัวนะคะ” หล่อนก้าวหนีมาทันที เมื่อเกรียงไกรปล่อยแขนเล็กให้เป็นอิสระ ดวงตาของหล่อนพราวพร่างไปด้วยหยาดน้ำตา จนแทบจะมองทางเดินไม่เห็น “แม่จ๋า... ทำไมชีวิตของเตย... ถึงเป็นแบบนี้...” ในที่สุดก็ไม่อาจจะกัดฟันเดินต่อไปได้อีก ร่างเล็กสั่นเทาร่วงลงนั่งกับพื้นราวกับเศษขยะไร้ค่า ชีวิตของหล่อน... ก็คงไม่ต่างจากขยะในสายตาของพวกเขาสินะ...