กายสาวเกร็งเครียด หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เขากำลังเล่นเกมอะไรกับหล่อนเนี่ย
ปั้นหยาต้องสะกดกลั้นความโหยหาที่มีต่อแม็กซิมัสเอาไว้สุดกำลัง หล่อนไม่เคยเกลียดเขาได้เลย ไม่ว่าเขาจะร้ายกาจกับตนเองสักแค่ไหนก็ตาม
“ปล่อยหยาค่ะ”
“รับปากก่อนว่าจะขึ้นรถ”
ปั้นหยารู้ดีว่าหากไม่ทำตามความต้องการของแม็กซิมัส เรื่องมันก็จะไม่มีวันจบ
“ค่ะ”
อ้อมแขนกำยำคลายออก พร้อมกับเขาที่ก้าวไปเปิดประตูรถให้ หล่อนเม้มปากเป็นเส้นตรงซ้ำอีก และก็ตัดสินใจก้าวขึ้นไปนั่งบนรถสปอร์ตคันงาม
ชั่วเวลาไม่ถึงนาที แม็กซิมัสก็ก้าวขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัยรถ และหันมามองหล่อนด้วยสายตาหวานฉ่ำ มันหวานจนหล่อนต้องเมินหน้าหนีเพราะกลัวหัวใจตัวเอง
“คาดเบลล์ด้วย”
หล่อนทำตามที่เขาบอกโดยไม่ปริปากโต้แย้ง นั่งรถไปสักพักก็กลั้นใจทวงถาม
“คุณแม็กมีอะไรจะพูดกับหยาก็พูดเถอะค่ะ หยารอฟังอยู่”
“ฉันรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้วนะ”
หล่อนละสายต
