“ถอยไปเฌอปราง ออกไปให้พ้น... ไปสิ...” เคลวินสั่งและพยายามผลักเฌอปราง แต่เด็กสาวกอดเขาเอาไว้แน่น และร้องไห้ด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ค่ะ หนูรักพ่อเลี้ยง ถ้าจะตายก็ตายด้วยกัน”
“เด็กโง่”
เคลวินยกมือข้างที่ไม่ได้กุมแผลที่สีข้างขึ้นสัมผัสกับใบหน้าชุ่มน้ำตาของเฌอปราง
“ฉันรักเธอนะ เฌอปราง...”
“พ่อเลี้ยง...”
“ความจริงฉันไม่ได้ตั้งใจจะบอกเธอหรอก คิดว่าจะทำให้เธอรู้จากการกระทำด้วยตัวของเธอเอง...” น้ำเสียงของเคลวินอ่อนแรงลงคงเพราะเสียเลือดมาก “แต่ฉันต้องบอกเธอแล้วล่ะ เพราะไม่รู้ว่าฉันจะมีชีวิตรอดไปไหม... ฉันรักเธอนะ... ไม่รู้หรอกว่ารักตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้เพียงแต่ว่าชีวิตของฉันไม่มีเธอไม่ได้”
“พ่อเลี้ยง... ไม่นะคะ... หนูไม่ยอมให้พ่อเลี้ยงตายหรอก ถ้าพ่อเลี้ยงตาย ลูกของหนูก็ต้องเป็นกำพร้าสิคะ ไม่นะคะ... อดทนไว้นะคะพ่อเลี้ยง” หล่อนซบหน้าลงกับร่างของเคลวินที่ค่อยๆ หมดสติ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับณิชาที่ย
