ขอแค่มันเป็นพี่

ความเงียบก่อเกิดขึ้น ก่อนร่างระหงภายใต้ชุดนอนลายตระต่ายที่เจ้าตัวชอบมาตั้งแต่ยังเด็ก ๆ นั้นจะทรุดตัวลงนั่งหน้าประตูบ้านด้วยความรู้สึกหลากหลายซึ่งกำลังก่อตัวขึ้น ทำเอาชายหนุ่มที่กล่าวออกไปตามหัวใจปรารถนาตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย น้องจำเขาไม่ได้ หรือไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันจนทนมองหน้าเอกราชต่อไม่ไหว เพราะถ้าเป็นแบบนั้นก็พร้อมที่จะถอยออกมา ก็เราต่างกันมากขนาดนี้ หนึ่งสัปดาห์ที่หายเข้ากรุงเทพไปอย่างไรก็ต้องมีเผื่อใจเอาไว้บ้างแล้ว แต่ยังไม่ทันเริ่มเลยด้วยซ้ำ มันก็น่าเสียดายอยู่มาก จากการเฝ้ารอและมองดูเธอใช้ชีวิตมาตั้งแต่ยังเด็ก ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง แล้วหัวใจมันก็เต้นไม่เป็นปกติอีกเลย “ณีนรินทร์ พี่ทำให้ตกใจเหรอครับ ต้องขอโทษด้วยนะถ้าเราไม่ได้คิดแบบเดียวกันแล้วทำให้รู้สึกไม่ดี” “มะ...ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ” ริมฝีปากสีระเรื่อพึมพำอยู่กับฝ่ามือขาวที่ใช้ปิดบังใบหน้าโดยซบลงกับเข่า แน