ยิ่งใกล้วันจริง ณีนรินทร์ก็ไม่มีแม้แต่กระจิตกระใจจะลืมตาตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของตนเอง ต่อให้คนในครอบครัวจะทำตัวเป็นปกติแค่ไหน แต่เธอก็ทราบดีว่าทกุคนคงจะไม่อยากให้เกิดเรื่องอะไรแบบนี้ขึ้น
ยิ่งกับน้องสาวฝาแฝด รายนั้นแทบจะกินนอนอยู่ที่ออฟฟิศของโรงสีไม่ก็ไร่นาเป็นหลัก ยังดีที่เรื่องงานของปานตะวันนั้นทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ไม่ต้องโดนอะไรร้ายแรงถึงขั้นต้องเป็นคดีความแล้วจบลงด้วยการเข้าคุกเข้าตาราง นั่นเพราะตั้งแต่วันนั้นณีนรินทร์ก็ยอมเชื่อฟังราชสีห์ทุกอย่าง
เหตุด้วยทราบดีว่าเขาทำได้ถึงขั้นทำให้คน ๆ หนึ่งหายไปเฉย ๆ อย่างไม่มีใครกล้าโต้แย้ง และที่เขากล่าวขู่เธอวันนั้น ยอมรับเลยว่ากลัว ณีนรินทร์กลัวคนบ้านนั้นจริง ๆ ก็ขนาดที่ว่าน้ำตามันไหลรินลงมาทุกเช้ายามต้องตื่นไปใช้ชีวิต
“หนูณี สายแล้วนะ ตื่นหรือยังลูก”
เสียงของมารดาเรียกสติให้หญิงสาวที่จมอยู่ในห้วงของความเศร้ากลับมาปัจจุบัน มือเรียวรีบเช็ด
