“เอาละทุกคน หวังว่าคาบหน้าจะได้เห็นความคืบหน้ามากกว่านี้นะครับ วันนี้แยกย้าย”
“ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ”
สิ้นเสียงอาจารย์ที่หน้าชั้นเรียน เหล่านักศึกษาก็ต่างกรูกันออกไปจากห้อง เหลือแค่เพียงสองสาวที่ยังนั่งหน้าเครียดอยู่บนเก้าอี้
“จริง ๆ ฉันมีเรื่องเครียด อยากปรึกษาแกนะ แต่ดูเหมือนแกจะมีเรื่องให้เครียดมากกว่าฉันน่ะสิ”
แคลเปิดประเด็น เมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนรักไม่ต่างไปจากตัวเองเท่าไหร่
“ไหน ๆ คาบบ่ายก็ว่าง ไปหาร้านชิล ๆ นั่งระบายความห่าเหวกันหน่อยดีไหม”
“ก็ดีนะ”
ทั้งคู่ไม่รอช้า รีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินกลับไปยังรถ ทว่าน่าแปลกที่ตอนนี้ไม่มีรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าของพิกจอดอยู่ในที่จอดประจำเลย
“ฉันนั่งรถไปกับแกนะ”
“รถแกไปไหน”
แคลรีบถามอย่างแปลกใจ คิดไว้ว่ารถของเธออาจจะพัง ทว่ากลับเกินคาดไปกว่านั้นมาก
“ขายแล้ว”
“ขาย?”
เสียงของแคลดังขึ้นด้วยความตกใจ ต่างจากอีกฝ่ายที่ไหวไหล่ราวกับไม่มีอะไรให้ต้อง
