ทั้งคู่คุยกันไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งกินอิ่มถึงได้กลับมาที่รถ
“เฮ้ออ ต้องไปเฝ้าพี่ริต้าอีกใช่ไหมคะเนี่ย”
แคลถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเพราะเผลอตัว พรุ่งนี้เธอต้องนำเสนอโปรเจกต์ใหญ่ ซึ่งเป็นวันสำคัญ เธอจะจบไม่จบก็อยู่ที่งานชิ้นนี้ หากริต้าเอาแต่ป่วนทั้งคืน เธอนอนพักผ่อนไม่เพียงพอแน่
“ไม่ต้องไปก็ได้ นอนที่บ้านนั่นแหละ”
“ไม่เอาอะ แคลอยากไปด้วย”
“อยากไปเฝ้าริต้า หรือว่าอยากไปเฝ้าฉันกันแน่”
ไทเกอร์ปรายตามามองระหว่างที่ขับรถออกไปตามท้องถนน ที่ตอนนี้รถเริ่มบางตาลงไปมาก เพราะเริ่มดึกแล้ว
“แคลก็เหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ ตอนเด็กหวงของเล่นยังไง ตอนโตก็หวงของเล่นแบบนั้น”
“แต่ฉันไม่ใช่ของเล่น ฉันเป็นผัวเธอ”
“ก็นั่นแหละ จะเป็นอะไรก็ช่าง แคลหวง”
เธอบอกออกไปตามตรง ก่อนจะเริ่มรู้สึกตัวว่าเผลองี่เง่า ทว่าไทเกอร์กลับไม่ได้คิดแบบนั้นเลย เขากลั้วขำในลำคอด้วยความชอบใจด้วยซ้ำ
“ขำอะไร”
“เปล่า”
“แล้วพี่จะพาแคลไ
