บทที่ 2 ตั้งตารอ

"แด๊ดก็รักเค้กเหมือนกันค่ะ ไปอยู่ที่นั่นคนเดียวตั้งสามปี เค้กต้อง..." แม้จะสังเกตเห็นได้ถึงการหยุดชะงักของคุณแด๊ดอยู่แวบหนึ่ง หลังจากที่เธอบอกรักเขาอย่างที่ไม่ได้พูดมานาน แต่การที่เขาเอาแต่พูดต่อไปเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่เธอต้องการจะบอก มันก็ทำให้คัพเค้กอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด "แด๊ดดี้ราฟล์... ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว เค้กขอพูดอะไรหน่อยนะคะ" เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะจ้องตรงไปในดวงตาสีน้ำตาลเทาของคุณแด๊ดด้วยความมุ่งมั่นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสบตากลับมา เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะกลั้นใจพูดสิ่งที่ค้างคามานานออกไป "มันอาจจะฟังดูแปลก ๆ ...แต่เค้กไม่ได้รักแด๊ดในฐานะพ่อบุญธรรมเหมือนตอนเด็ก ๆ แล้วนะคะ ตอนนี้เค้กรักแด๊ด แบบอยากเป็นเมียแด๊ดต่างหาก!" "!!!" "เพราะงั้นระหว่างที่เค้กไปอยู่ที่นู่น คุณแด๊ดช่วยรอเค้กก่อนนะคะ! ...เอาไว้แลกเปลี่ยนกลับมาเมื่อไหร่ เค้กจะทำให้คุณแด๊ดเป็นของเค้กให้ได้เลย!" เสียงหวานพูดออกไปอย่างมุ่งมั่น ก่อนที่เธอจะทำใจกล้ารั้งต้นคอของคนตรงหน้าเข้ามาใกล้ คณินทราหลับตาปี๋เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของแด๊ดดี้ที่ตนเองหลงใหลและกลั้นใจกดจูบลงไปบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จุ๊บ~ แน่นอนว่าหลังจากทำเรื่องน่าอายลงไป คัพเค้กก็ไม่รอช้าที่จะหมุนตัววิ่งหนีไปในทันที โดยไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีสายตาคู่หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยความมันเขี้ยวจ้องตามตัวเองไปจนสุดระยะสายตา ชายหนุ่มตาน้ำข้าวยืดตัวขึ้นอย่างผึ่งผายพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ขณะที่ขบปากเพื่อสะกดกลั้นความต้องการที่อยากจะเก็บคนน่ารักเอาไว้ข้างตัว คิดว่าคนอย่างราฟล์จะไม่รู้ตัวจริง ๆ หรือ ว่าสายตาของเด็กคนนั้นที่จ้องมองมามันเปลี่ยนไป? เขารู้ตัวมาตั้งนานแล้ว! เพียงแต่ 'จงใจ' ทำเป็นมองข้ามความรู้สึกเหล่านั้นไป เพราะหากเขาเผลอหลุดกิริยาและแสดงออกว่าคิดไม่ซื่อกับเด็กในปกครองตัวเองเมื่อไหร่ เกรงว่าผลของการไม่หักห้ามใจจะไม่พ้นการต้องเข้าไปนอนในซังเต พูดตามตรง ตอนแรกราฟล์ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเผลอใจไปรักเด็กในปกครองแบบนี้ ตั้งแต่พ่อกับแม่เขาเสียไปเพราะอุบัติเหตุในตอนที่เขายังเป็นวัยรุ่น ราฟล์ก็ตั้งมั่นกับตัวเองว่าจะไม่มีครอบครัวหรือคนรักอย่างเด็ดขาด ราฟาเอลรู้ดีว่าช่วงเวลาแห่งการแยกจากมันเจ็บปวดมาก ซึ่งเขาไม่ต้องการจะเผชิญหน้ากับความรู้สึกเหล่านั้นอีก... วันนั้นที่เขาไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาก็คิดแค่เพียงอยากจะไปบริจาคเงินช่วยเหลือคนอื่นบ้างก็เท่านั้น แต่นั่นก็ทำให้เขาได้พบกับ ‘คัพเค้กวัย 5 ขวบ’ ที่กำลังน่ารักสดใสเข้าราวกับเป็นโชคชะตา เพียงวินาทีแรกที่ได้สบตา เขากลับรู้สึก 'ถูกชะตา' กับเด็กคนนี้อย่างประหลาด และนั่นทำให้เขาไม่รอช้าที่จะทำเรื่องขอรับอีกฝ่ายมาเป็นลูกบุญธรรมของตัวเองภายในไม่กี่วัน ช่วงเวลาครอบครัวแบบง่ก ๆ เงิ่น ๆ เริ่มขึ้น เมื่อหนุ่มโสดอย่างเขาต้องมาใช้ชีวิตร่วมกับเด็กหญิงวัย 5 ขวบทั้งที่ชีวิตนี้ไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนเลยสักครั้ง แต่นั่นก็ก่อให้เกิดความผูกพันระหว่างเราสองคนขึ้นมาช้า ๆ ทุกสิ่งที่คณินทราทำกลายเป็นสิ่งที่ 'ถูกใจ' ราฟาเอลไปเสียหมดทุกอย่าง และโดยไม่ทันรู้ตัว เด็กหญิงคัพเค้กในวันวาน ก็ได้กลายเป็น 'หัวใจ' ของชายหนุ่มที่ชื่อราฟาเอลไปเสียแล้ว... แน่นอนว่าตอนแรกที่ราฟล์รู้สึกได้ว่าตัวเองมองเด็กคนนั้นเปลี่ยนไป เขารู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ทว่าหลังจากนั้น ราฟาเอลก็สังเกตเห็นสายตาของ 'นางฟ้าตัวน้อย' ซึ่งดูเหมือนจะคิดไม่ต่างกันเท่าไหร่ และนั่นทำให้เขารู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ราฟล์รู้ดีว่าสำหรับคนอื่นอาจจะมองว่าเรื่องของเรามันไม่สมควร ด้วยสถานะพ่อลูกบุญธรรมที่มีอยู่ในตอนนี้มันค้ำคอ แต่คิดว่าเขาจะแคร์หรอ? หึ...ก็ไม่! เขากับคัพเค้กมีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเสียที่ไหน? กะอีแค่สถานะทางกฎหมายที่ถูกเขียนไว้บนกระดาษแผ่นเดียว จะทำให้เรารักกันไม่ได้เลยหรือ? ในเมื่อเขาสามารถจดทะเบียนรับเธอเป็นบุตรบุญธรรมได้ เขาก็จดยกเลิกได้เหมือนกัน! แต่ถามว่าเขาจะทำมันไหม...ก็ไม่อีกนั่นล่ะ! ถ้าจะยกเลิกความสัมพันธ์ทางกฎหมายระหว่างเขากับคัพเค้ก ก็ขอเป็นตอนที่เด็กคนนั้นจดทะเบียนสมรสกับเขาแทนดีกว่า เอาไว้คัพเค้กกลับมาไทยและเรียนต่อมหาลัยจนจบก่อนค่อยว่ากันเรื่องนี้ก็ยังไม่สายนี่นา เพราะงั้นในระหว่างนี้เขาแค่ต้องขยันหยอดเด็กคนนั้น ไม่ให้เธอเผลอใจไปรักคนอื่นนอกจากตัวเองก็พอ "แด๊ดจะตั้งตารอหนูอยู่ที่นี่นะคะคนดี ไปเรียนที่นั่นตั้งสามปี กลับมาอีกทีหนูคงโตเป็นสาว... เอาไว้ถึงตอนนั้น แด๊ดจะงาบไม่ให้เหลือเลย"