“อ๊ะ! พิมพ์ใจจะขาดอยู่แล้ว อื้อ!” พิมพ์รพีพรบิดร่างไปมาด้วยความเสียวซ่าน ปลัดเมฆายิ้มหวาน เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนข้างเตียง จัดการถอดสิ่งกีดขวางท่อนล่างให้พ้นกาย ขณะที่สายตามองไปยังร่างบางที่นอนหอบหายใจแรง ด้วยความต้องการในตัวเขา ชายหนุ่มยิ้มยั่วใส่แววตาหวานปรือปรอยนั้น เขาจับร่างบางโอบอุ้มขึ้นจากเตียง พิมพ์รพีพรกอดคอเขาไว้แน่น ขาเรียวเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบอัตโนมัติ
“พี่เมฆ...อื๊อ!” เสียงหวานครางแว่ว เมื่อดอกไม้กลางกายที่บานฉ่ำสัมผัสถูกความร้อนรุ่มแข็งแกร่ง
มือใหญ่ยกสะโพกเต่งตึงขึ้น แล้วกดลงพร้อมๆกับส่ายสะโพกสอบบดเบียด ส่งตัวตนแข็งแกร่งเข้าไปตามช่องทางรักอุ่นลื่น
“อื้ม...พี่ต้องขาดใจตายก่อนพิมพ์แน่เลย” สองร่างกอดเกี่ยวกระหวัดรัดแน่น
“ขยับสิพิมพ์ มันจะดีกว่านี้” เสียงทุ้มสั่นพร่าเมื่อเอ่ยบอกคนร่างเล็กที่อุ้มแนบอกอยู่ให้ทำอย่างที่ต้องการ พิมพ์รพีพรเริ่มขยับสะโพกเล็กน้อย ความเสียวซ่านก่อตัวข
