เช้าวันนี้เป็นอีกวันที่พวงชมพูลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนอันอบอุ่นของเมธาพัฒน์อีกครั้ง หญิงสาวยิ้มหวานให้กับสามีที่ตื่นนอนอยู่ก่อนแล้วด้วยความรักไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้เวลาแห่งความสุขจะผ่านไปเร็วนักถึงห้าปีแล้วก็ตาม แต่ความรัก ความห่วงใย และความซื่อสัตย์ที่สามีหล่อระเบิดมอบให้นั้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลง หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเมธาพัฒน์รักหล่อนมากขึ้นทุกวัน... ก็เหมือนๆ กับหล่อนนั่นแหละที่รักเขามากขึ้นในทุกๆ วินาที
“อาต้นขา...”
“ยังขี้อ้อนไม่เลิกนะทูนหัว...”
คนตัวโตยิ้มกว้าง มองภรรยาอย่างเอ็นดู ก่อนจะก้มลงมาจูบหนักๆ ที่กลีบปากอิ่ม ปากที่ไม่ว่าจะจูบจะดูดดื่มอีกสักร้อยสักพันครั้งแค่ไหน ก็ไม่มีทางอิ่มเอมได้ง่ายๆ กลับต้องการมากขึ้น และมากขึ้นจนน่าอัศจรรย์ใจ
“ก็ชมพูรักอาต้นนี่คะ... รักมาก...”
“ปากหวานจริงๆ เมียอาคนนี้”
และเมธาพัฒน์ก็ห้ามใจไม่ไหว จำต้องพลิกกายหนาใหญ่ขึ้นทาบทับภรรยาคนงามเอาไว้แนบแน
