“ไม่กลัวตกเตียงเหรอชมพู ถอยไปซะชิดขอบเตียงแบบนั้นนะ” เมธาพัฒน์ถามขึ้นเสียงล้อเลียนเมื่อเดินออกจากห้องน้ำมาแล้วพบร่างของพวงชมพูนอนตัวลีบเล็กอยู่ขอบเตียงอีกฝั่งหนึ่ง
“ไม่นี่คะ อาต้นตัวใหญ่ ชมพูไม่อยากเบียดอาต้น” เด็กสาวพูดเสียงสั่นสะท้าน ยิ่งเห็นสายตาที่พ่อเจ้าประคุณมองมาก็ยิ่งหนาวสะท้านไปทั่วสันหลัง มือบางจับขอบผ้าห่มผ้าไหมที่ดึงขึ้นมาห่มจนปิดถึงลำคอแน่น
“อย่าแก้ตัวเลย กลัวก็บอกมาเถอะ เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย เห็นวิ่งเข้าใส่อาจนอาตั้งตัวไม่ทัน” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ทรุดนั่งลงบนเตียง ดวงตาแพรวพราวเมื่อพูดถึงอดีตที่ก๋ากั่นของเด็กสาวที่นอนหน้าแดงอยู่ไม่ห่างจากเรือนร่างทรงพลังของเขานัก
ความร้อนผ่าวที่ส่งผ่านมาจากลำคอจนถึงแก้มสาวทั้งสองข้าง ทำให้พวงชมพูถึงกับอึ้งแทบพูดไม่ออก ความอับอายพุ่งพรวดเข้าใส่หล่อนอย่างจัง
“อาต้น...”
“ว่าไงครับ” เขาทำหน้ายียวน ทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้กับสิ่งที่เขาพูด
