“ทำไมคุณถึงพาผมมา...” เหมราชเอ่ยถามเธอด้วยความสงสัย ขณะที่ลุกขึ้นนั่งบนโซฟา
“คนสารเลว!” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันมองใบหน้าเขา เธอง้างมือตบใบหน้าเขาอย่างเต็มแรง เขาหันไปตามมือเรียวของเธอที่ตบลงมาอย่างจัง
“เดี๋ยวให้ผม...” ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เธอคว้าคอปกเสื้อขึ้นมาใบหน้าของเธออาบไปด้วยน้ำตาทำให้เขาตกใจ
“คนสารเลว คุณกล้าหลอกฉันได้อย่างไงห๊ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะคอกใส่เขาด้วยความฉุนเฉียว
“เรื่องนี้...” เขาไม่ทันได้เอ่ยบอกจบ เธอใช้หลังมือตบใบหน้าเขาอีกฝั่งในทันที
“ฉันอนุญาตให้คุณพูดเหรอ ตลอดเวลาที่ผ่านมาหนึ่งเดือนเต็มๆ ที่ฉันได้ยินว่าคุณตาย ฉันทรมานมากแค่ไหน คุณชอบเห็นฉันตายทั้งเป็นใช่ไหม” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันหลั่งน้ำตานองหน้ามองใบหน้าของเขาที่มองเธอด้วยความตกใจ
“คุณร้องไห้เหรอ?” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบากลืนน้ำลายลงคอ
“ฉันไม่ได้ร้องไห้ให้กับคนหลอกลวงฉันหรอก” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเ
