เขาก้าวเดินเข้าไปในห้องน้ำวางเธอลงบนพื้นหินอ่อนข้างอ่างจากุชชี่อย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะเจ็บแม้เพียงนิดเดียว เท้าเรียวที่ยังสวมรองเท้าส้นสูงแตะพื้นอย่างไม่มั่นคงนัก วายุจึงทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเธอโดยไม่ลังเล มือหนาเอื้อมไปปลดสายรัดรองเท้าข้างขวาก่อนอย่างระมัดระวัง อิงฟ้าก้มลงจับมือของเขาไว้ทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“พี่ยุจะทำอะไรคะ”
“พี่จะถอดรองเท้าให้ จับไหล่พี่เอาไวนะ” น้ำเสียงของเขาสุภาพและนุ่มนวลจนหัวใจของเธอสั่นไหว เธอยังไม่วางใจนัก มืออีกข้างยังกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น
“แต่ว่ามันสกปรกนะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ แววตานิ่งสงบและจริงใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก
“พี่อยากชดเชยช่วงเวลาที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน” เขาพูดจบ เขาก็ค่อยๆ ถอดรองเท้าออกจากเท้าเธอทีละข้าง มือหนาสัมผัสข้อเท้าอย่างแผ่วเบาราวกับสิ่งล้ำค่า ขณะที่เธอจับไหล่เขาไว้เพื่อท
