วายุค่อยๆ อุ้มอิงฟ้าขึ้นจากพื้น อ้อมแขนแข็งแรงประคองร่างบอบบางไว้แนบอก ราวกับเธอคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต อิงฟ้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะเผลอยกมือคล้องคอเขาโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัดในอก
“พี่วายุ…” เสียงเธอแผ่ว หอบนิด ๆ อย่างไม่รู้ตัว “ฟ้าเดินเองได้นะคะ” เมื่อเธอพูดจบ วายุยิ้มมุมปาก ดวงตาคมเข้มฉายแววเร่าร้อนที่ไม่คิดปิดบัง
“คืนนี้…พี่อยากเป็นคนพาฟ้าไปทุกก้าว” เขากระซิบใกล้หู “แม้แต่ก้าวสุดท้ายบนเตียงของเรา” คำว่า ‘ของเรา’ ทำให้แก้มอิงฟ้าร้อนผ่าว เธอซุกหน้าเข้ากับอกเขา สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย แต่ค่ำคืนนี้กลับทำให้ใจสั่นกว่าทุกวัน วายุก้าวไปถึงเตียง ก่อนจะค่อยๆ วางเธอลงบนผ้าปูที่โรยกลีบดอกไม้เป็นรูปหัวใจอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเพียงแรงนิดเดียวจะทำลายช่วงเวลานี้ กลีบดอกไม้ขยับไหวใต้ร่างเธอ แสงไฟอุ่นสะท้อนดวงตาที่มองกันอย่างไม่ละสายตา วายุโน้มตัวลงใช้มือข้างหนึ่งพยุงตัวไว้เหนือเธอ อีกข้า
