“อึก…ไม่ไหวแล้ว! อะ อ๊ะ กรี๊ดดดด~”
เสียงหวานครางลั่นก่อนเนื้อตัวจะกระตุกหงึก ปลดปล่อยน้ำเมือกเสียวสีใสแตกทะลักออกมาเต็มไปหมด
“...แค่นี้ก็แตกแล้วหรือไง?”
วิชัยกระตุกยิ้มร้าย มองลูกเลี้ยงด้วยแววตาหื่นกระหายพลางยกนิ้วขึ้นเลียน้ำหวานออกจนหมดอย่างไม่นึกรังเกียจเลยสักนิดเดียว
“อึก คนโรจจิต!”
“ยังจะปากดีอีกเหรอหื้ม?”
“ออกไปได้แล้ว คนจะนอน!”
“ก็ลุงจะนอนด้วยไง จะให้ออกไปไหนล่ะ?”
คนเจ้าเล่ห์ถามเสียงพร่า ก่อนจะดันไหล่บางกลับลงไปบนหมอนนุ่ม แล้วขึ้นมาคร่อมเอาไว้ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ทั้งนั้น
“ปล่อยนะ!”
“ไม่ปล่อย”
“นี่!” เบลล่าโกรธจัดจนสร่างเมาขึ้นมาทันตา ทว่าดิ้นหนีเท่าไหร่ก็ไม่สามารถเล็ดลอดจากเขาได้ ไม่หนำซ้ำเจ้าท่อนเนื้อยักษ์ด้านล่างมันยังแข็งโด่ทิ่มต้นขาอ่อนของเธอไม่หยุดจนขนลุกซู่ไปหมดแล้ว
“ทำไม แค่นอนด้วยแค่นี้เอง ใช่ว่าไม่เคยสักหน่อยนี่”
“อย่ามามั่วนิ่มนะ! หนูไม่ได้อยากนอนกับคุณสักหน่อย
