วันต่อมา
ร่างเย้ายวนในชุดเดรสสายเดี่ยวสีเหลืองอ่อนเดินวกไปวนมาภายในห้องนอนของตนแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่หลายรอบของวัน
“เฮ้อออ...”
“คุณหนูมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ?” เสียงทุ้มของไกรเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าเด็กสาวทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตั้งแต่จบจากการทานอาหารร่วมกันกับคุณท่านทั้งสอง
“เรื่องแม่เลี้ยงน่ะค่ะ...หนูรู้สึกว่าหล่อนน่าจะรู้อะไรบางอย่างถึงได้ยิ้มชั่วร้ายได้ขนาดนั้น”
“ผมว่าไม่น่ากังวลหรอกครับ คุณนายก็ชอบทำหน้าร้ายๆ อยู่แล้ว”
“แต่ถ้าหล่อนรู้เรื่องของเราแล้วเอาไปฟ้องคุณพ่อล่ะคะ?!”
แอนนาหน้างอง้ำลงเล็กน้อยอย่างเป็นกังวลใจ พ่อบ้านจึงดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แล้วลูบผมปลอบประโลมเธอ
“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นครับคุณหนู...เดี๋ยวลุงจะจัดการทุกอย่างเอง”
“แต่มันก็...”
“เชื่อลุงนะครับ”
“อื้อ...หนูเชื่อลุงไกรค่ะ”
ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตากับเขา ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบริมฝีปากหยั
