“ยังเหมือนเดิมเลยสินะ...”
เสียงหวานของ ‘ไออุ่น’ เอ่ยยิ้มๆ ขณะที่แบกกระเป๋าเดินทางของตนลงมาจากรถรับส่งมาถึงหน้าบ้านไม้หลังเล็กที่เธอเคยอาศัยตั้งแต่เด็กจนเรียนจบมัธยมปลาย
เธอเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่เสียไปนานแล้ว ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน แต่ถึงแม้จะยากจนข้นแค้นยังไง ตอนนี้เธอก็ใกล้จะเรียนจบปริญญาตรีแล้ว ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของการใช้ชีวิตนักศึกษาปีสี่ และเป็นช่วงที่ปิดเทอมเลยแวะกลับมาเยี่ยมที่บ้านเกิดของตนเนื่องจากได้ยินข่าวว่า ‘ผู้มีพระคุณ’ ของเธอป่วยเข้าโรงพยาบาล
Rrrrrrrr
Rrrrrr
เสียงมือถือดังขึ้นขณะที่ไออุ่นกำลังนำกระเป๋าไปเก็บภายในบ้าน มือเรียวจึงล้วงออกมาพร้อมกับกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ
ติ๊ด
“ว่าไงเหมย”
[แกถึงยัง~]
เสียงหวานของ ‘ดอกเหมย’ เอ่ยถามดังมาจากปลายสาย
“เพิ่งถึงนี่แหละ ว่าจะรีบเอาเสื้อผ้าไปเก็บในบ้านแล้วก็จะแวะไปโรงพยาบาลเลย”
[เออๆ งั้นถ้า
