สองวันต่อมา
“หนูพาคุณตากลับก่อนนะคะ”
“จ้ะหนูไออุ่น” เมศยิ้มพร้อมรับไหว้เด็กสาวที่กำลังจะกลับบ้านเพราะตอนนี้วิทย์ไม่ต้องพักที่โรงพยาบาลอีกต่อไปแล้ว
“กลับแล้วนะไอ้เมศ รีบหายไวๆ ล่ะ” เขาพูดพร้อมกับตบบ่าเพื่อนเก่าของตนเบาๆ
“เออๆ โชคดี”
เสียงของเมศพยักหน้ารับรู้พร้อมกับเอนตัวเข้ามาหาแล้วป้องปากกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน
“พาเมียกลับดีๆ นะมึง”
“!!”
“หึๆ โชคดีเพื่อน ยินดีด้วย” เขายกยิ้มร้าย ก่อนจะโบกมือให้ทั้งสองเบาๆ
พอออกมาจากโรงพยาบาลและเรียกรถแท็กซี่ให้มารับไปส่งที่บ้าน ไออุ่นก็หันไปถามเขาให้หายข้องใจ
“เมื่อกี้คุณตากระซิบอะไรกันเหรอคะ?”
“เปล่าหรอก...มันแค่บอกว่าพาเมียกลับดีๆ แค่นี้แหละ”
“คะ?!”
ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ
อย่าบอกนะว่าตอนที่เธออมให้เขาตอนที่ยังอยู่ห้องผู้ป่วยรวมเขาได้ยินทั้งหมดน่ะ!
“หึๆ ไม่ต้องกังวลไปหรอก ไอ้เมศมันไม่ใช่คนปากสว่าง”
“หนูไม่ได้กังวลค่ะ แค่อ
