ตอนพิเศษ 7 ไม่ได้ดึงมันตึงเอง
บรรยากาศยามเย็นภายในเพนต์เฮาส์หรูดูอึมครึมกว่าปกติในความรู้สึกของมิลา ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของลีเจย์ก้าวพ้นประตูเข้ามา ชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่าที่เพิ่งกลับจากการทำงานมีสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ ทว่าสิ่งที่ทำให้หญิงสาวใจคอไม่ดีคือแววตาที่สงบนิ่งและใบหน้าที่ปราศจากรอยยิ้มทักทายเหมือนเช่นทุกวัน
"ปะป๊ากลับมาแล้วเหรอคะ... วันนี้ทำงานเหนื่อยไหม"
มิลาฉีกยิ้มกว้าง รีบเดินเข้าไปรับกระเป๋าเอกสารจากมือเขา ลีเจย์ยอมส่งกระเป๋าให้เธอถืออย่างว่าง่าย ร่างสูงเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยท่าทีปกติ เพียงแต่ไม่ได้เอ่ยทักทายอะไรกลับมา
หญิงสาวชะงักไปนิดนึง แต่ยังไม่ยอมแพ้ เดินตามเขาต้อยๆ
"วันนี้เรากินอะไรกันดีคะ ปะป๊าอยากกินอาหารญี่ปุ่นไหม หรือว่าจะให้หนูทำพาสต้าให้กิน..."
"..."
ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับ ลีเจย์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา มือหนายกขึ้นปลดเนกไทและกระดุมคอเสื้อออกส
