ตอนที่ 67 เป็นเมียฉันต้องอดทน
สิ้นคำท้าทายแสนเย้ายวน แววตาที่เคยมองมาอย่างทะนุถนอมก็แปรเปลี่ยนเป็นดำมืดและดุดัน ลีเจย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าและอันตรายขั้นสุด
"อย่ามาร้องไห้เสียใจทีหลังแล้วกัน... เพราะที่ผ่านมา ฉันยังไม่เคยรุนแรงกับเธอเลยสักครั้ง"
"เหรอคะ..." มิลาลากเสียงยาวอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาฉ่ำเยิ้มช้อนมองคนเหนือร่างอย่างท้าทาย "ขนาดนั้นยังไม่เรียกว่ารุนแรงอีกเหรอ ถ้ารุนแรงจริงๆ ... หนูไม่ตายเลยหรือไง"
ลีเจย์ไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด ชายหนุ่มผละตัวออกห่างเล็กน้อย จัดการปลดกระดุมและถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกจนพ้นทาง เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและลอนกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ ซ้ำยังมีรอยเล็บจางๆ จากฝีมือเธอเมื่อครั้งก่อนทิ้งร่องรอยเอาไว้
ชายหนุ่มโยนเสื้อทิ้งไปส่งๆ สายตากวาดมองร่างบอบบางที่กำลังนอนหอบหายใจระทวยอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเหยียดยิ้มร้ายกาจ
"ก็ดีเหมือนก
