คำพูดเหล่านั้นยังก้องอยู่ในหู เป็นแผลเป็นที่มองไม่เห็นแต่เจ็บลึกทุกครั้งที่นึกถึง
"หนูอยากพิสูจน์ให้ป๊ากับม้ารู้... ว่าลูกสาวคนนี้ทำได้ หนูอยากทำให้เขาภูมิใจ ไม่ใช่เด็กที่ไม่มีอนาคต ไม่ใช่แค่ดาราตัวประกอบต๊อกต๋อยที่ไม่มีใครจำชื่อได้"
ลีเจย์มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาว... ภายใต้ความร่าเริง ก๋ากั่น และความหน้าเงินที่เธอแสดงออก มิลาซ่อนความทะเยอทะยาน ความเจ็บปวด เธอไม่ได้สู้เพื่อตัวเองคนเดียว แต่เธอสู้เพื่อลบคำสบประมาทและเพื่อครอบครัว
เขาคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย เพื่อจับไหล่บางทั้งสองข้างให้หันมาเผชิญหน้า
"ฉันช่วยเธอได้นะ..." เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่ทรงพลัง
"แค่ฉันดีดนิ้ว... หรือแค่โทรศัพท์กริ๊งเดียว ป้ายนั้นจะเป็นรูปเธอพรุ่งนี้เลยก็ได้ เธออยากได้มั้ยล่ะ?"
ข้อเสนอที่หอมหวาน และง่ายดายราวกับปอกกล้วย แต่ทว่า... มิลากลับส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่เอาอะ..."
เธอเงยหน้าสบตาเขา ตอบกลับด้ว
