"เข้าใจครับ/ค่ะ" ทั้งสองรับคำพร้อมกัน
เมื่อทุกอย่างพร้อม เสียงสับสเลตก็ดังขึ้น
"แอกชัน!"
มิลาปรับอารมณ์เข้าสู่โหมดตัวละคร หญิงสาวก้าวเดินลงไปในทะเลที่เย็นเฉียบด้วยแววตาเลื่อนลอยและสิ้นหวัง คลื่นลูกใหญ่ซัดกระหน่ำจนชุดเดรสสีขาวเปียกลู่แนบเนื้อ เธอฝืนต้านแรงคลื่นและอาการสั่นเทาของร่างกาย เดินลึกลงไปเรื่อยๆ จนมวลน้ำทะเลมิดมาถึงระดับอก
ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ อารมณ์ของภาพหน้าเซตออกมาสวยงามและหดหู่ไร้ที่ติ
ทว่า... ในจังหวะที่มิลาต้องทิ้งตัวดำดิ่งลงสู่ใต้น้ำตามบทบาท ความมืดมิดและมวลน้ำเย็นเยียบที่โอบล้อมรอบตัว ก็ตีตื้นความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตให้ปะทุขึ้นมา ภาวะตื่นตระหนกจู่โจมเธออย่างฉับพลัน ร่างกายของหญิงสาวแข็งทื่อ หายใจไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมด ก่อนที่เธอจะเผลออ้าปากและสำลักน้ำทะเลขมปร่าเข้าไปเฮือกใหญ่
ห้าวินาที... สิบวินาที... สิบห้าวินาที...
"ทำไมมิลาไม่โผล่ขึ้นมาสักที!" ผู้กำกับที่เพ่งมอง
