"เข้าใจแล้วค่ะ..." มิลาตอบรับเสียงแผ่ว หญิงสาวพยายามฝืนยิ้มบางๆ ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว "ขอบคุณคุณลีเทย์มากนะคะที่ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว... มิลาขอตัวก่อนนะคะ"
ร่างบางลุกขึ้นยืน โค้งศีรษะทำความเคารพผู้บริหารหนุ่ม ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกถ่วง
ทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลอาบแก้ม หญิงสาวยกหลังมือปาดน้ำตาลวกๆ ไม่อยากให้พี่เรย์ที่รออยู่ข้างนอกหรือพนักงานคนอื่นมาเห็นสภาพความอ่อนแอของตัวเอง
แกร๊ก...
ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง ลีเทย์ก้าวตามออกมา รองประธานหนุ่มปรายตามองดาราสาวที่กำลังยืนก้มหน้าสะอื้นอยู่เล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา ชายหนุ่มเพียงแค่เดินเลี่ยงมุ่งหน้าไปทางอื่นเพื่อจัดการธุระของตนต่อ
"เหมย!"
เรย์ที่ยืนกระวนกระวายรออยู่ไม่ไกลรีบสาวเท้าเข้ามาหาทันที ทว่าพอเห็นดวงตาที่แดงก่ำและคราบน้ำตา
