หญิงสาวบ่นอุบอิบ หาข้ออ้างข้างๆ คูๆ ให้ตัวเอง ทั้งที่ความจริงแล้ว... เธอแค่คิดถึงกลิ่นอายของเขาจนทนอยู่ห้องตัวเองไม่ไหวก็แค่นั้นเอง
ในความรู้สึกที่กำลังดิ่งลงเหว จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัวเด็กดื้อ
'แต่จะว่าไป... การโดนพักงานมันก็มีข้อดีเหมือนกันนะ อย่างน้อยวันนี้เราก็ได้นอนพักผ่อนเต็มอิ่มแบบไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกซะที...'
หญิงสาวสูดน้ำมูก ปลอบใจตัวเองด้วยตรรกะแปลกๆ เพื่อให้รู้สึกดีขึ้นมานิดหนึ่ง ก่อนที่อาการปวดหัวจากการร้องไห้หนักและความอ่อนเพลียจะเล่นงาน ร่างบางเดินลากเท้าเข้าไปในห้องนอนใหญ่ แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างที่พวกเธอเคยใช้นอนกอดกันทุกคืน...
...
ความอ่อนเพลียเล่นงานจนมิลาหลับสนิทไปหลายชั่วโมง เปลือกตาที่บวมช้ำค่อยๆ ลืมขึ้นเมื่อรู้สึกตัวตื่น แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ บ่งบอกเวลาเย็นย่ำ หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ก่
