ตอนที่ 96 ฉันขอโทษนะ
โรงพยาบาลเอกชน เวลา 02.00 น.
แสงไฟในห้องพักฟื้นวีไอพีถูกหรี่ลงจนสลัว บรรยากาศภายในเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงจังหวะการหายใจที่แผ่วเบาของร่างบนเตียง ลีเจย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ในท่ากอดอก แผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องใบหน้าหวานที่บวมช้ำของมิลาไม่วางตา
หญิงสาวหลับใหลไปด้วยฤทธิ์ยาระงับประสาทและยาแก้ปวดที่หมอฉีดให้ผ่านทางสายน้ำเกลือ เธอหลับลึกมาตลอดทางตั้งแต่อยู่บนรถสปอร์ตจนถึงห้องฉุกเฉิน ทิ้งให้ลีเจย์เผชิญหน้ากับความเงียบงันและความโกรธแค้นที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอกเพียงลำพัง
ชายหนุ่มหลุบตามองมือเล็กที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวสะอาดทั้งสองข้าง รอยบาดจากเคเบิลไทร์ที่ข้อมือและข้อเท้าของเธอลึกจนเกือบถึงชั้นกล้ามเนื้อ ไหนจะรอยเขียวช้ำที่ลำคอระหงนั่นอีก... ทุกรอยแผลบนตัวเธอคือสิ่งที่ตอกย้ำถึงความสะเพร่าของเขาที่ดูแลเธอได้ไม่ดีพอ
