มุมปากหยักกระตุกยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาคมกริบยังคงจดจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า ทว่าน้ำเสียงแหบพร่าที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยไฟราคะที่ลุกโชนจนฉุดไม่อยู่
"ก็รีบกลับไป... รดน้ำต้นไม้ไง"
สิ้นคำตอบนั้น รถคันหรูที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า ก็พุ่งทะยานฝ่าความมืดและกลืนหายไปกับแสงสีเรืองรองยามค่ำคืนของเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว
มิลากัดริมฝีปากล่างแน่นเพื่อกลั้นยิ้ม ใบหน้าหวานเห่อร้อนซ่านเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเพิ่งไปแหย่เสือร้ายให้ตื่นเต็มตาเข้าอย่างจัง และดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้... ต้นไม้ที่กำลังออดอ้อนว่าเฉา คงได้รับการชโลมรดอย่างหนักหน่วง ดุดัน และล้ำลึก จนแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนอย่างแน่นอน
...
ค่ำคืนถัดมา ณ ฮอลล์จัดงานประกาศรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประเทศ...
แสงสปอตไลต์นับร้อยดวงสาดส่องตัดสลับกันไปมา ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราและเสียงดนตรีบรรเลงที่เต็มไปด้วยมนต์ขลัง ค่ำคืนแห่งเกียรติยศนี้รวบ
