ลีเจย์หัวเราะในลำคอ พลางใช้นิ้วชี้บีบจมูกรั้นของคนช่างพูดเบาๆ อย่างเอ็นดู ท่าทีพูดคุยกระหนุงกระหนิงหยอกล้อกันอย่างเป็นธรรมชาติของทั้งคู่ ทำเอาคนเป็นพ่อแม่ที่มองอยู่ถึงกับพูดไม่ออก
ป๊าฮงกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก เมื่อเห็นตัวเลขศูนย์หลายหลักบนเช็คและแสงสีทองที่แยงตา ท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่อ่อนลงทันตาเห็น
"เอ่อ อะ... แฮ่ม! กะ... ก็ไม่ได้ว่าอะไร อั๊วแค่ลองใจดู" ป๊าฮงรีบแก้เก้อ "ว่าแต่... ลื้อดูภูมิฐานดีนะ อายุเท่าไหร่ล่ะ?"
ม๊าซิ่วรีบปรับสีหน้า เปลี่ยนมาฉีกยิ้มกว้างต้อนรับว่าที่ลูกเขยระดับวีไอพีทันที สายตาเปลี่ยนเป็นพินิจพิเคราะห์ความหล่อที่โกงอายุ "ดูยังหนุ่มยังแน่นเชียว อายุคงห่างกับอาเหมยไม่กี่ปีล่ะสิ?"
ลีเจย์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกและเรียบเฉยที่สุด
"ผมอายุสี่สิบสี่ครับ"
"สี่... สี่สิบสี่!!"
ความเงียบงันปกคลุมบ้านทันที ป๊าฮงหน้าชาไปครึ่งแถบเมื่อตระหนักได้ว่าผู
