"เพราะงั้นเลิกกังวลได้แล้ว" นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นมา สบประสานกับนัยน์ตากลมโตที่กำลังสั่นไหว "พรุ่งนี้ต่อให้เธอจะทำแหวนหล่น สะดุดชายกระโปรงตัวเอง หรือแม้แต่ลืมบทพูด... สำหรับฉัน เธอก็ยังเป็นเจ้าสาวของฉัน และเป็นคนที่ฉันอยากใช้ชีวิตด้วยอยู่ดี"
คำบอกรักที่ไม่ได้มีคำว่ารัก แต่กลับลึกซึ้งและกินใจจนกำแพงความกังวลของมิลาพังทลายลงจนหมดสิ้น หญิงสาวระบายยิ้มกว้างทั้งน้ำตา โผเข้ากอดรัดลำคอแกร่งเอาไว้แน่น
"หนูรักปะป๊านะคะ... รักที่สุดเลย"
ลีเจย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ฝ่ามือใหญ่ลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยน
"ถ้ารู้แล้ว... ทีนี้ก็เลิกฟุ้งซ่าน แล้วไปนอนพักผ่อนได้แล้ว ต้องตื่นตีสี่ไปแต่งหน้าไม่ใช่หรือไง"
"ไม่เอาอะ... หนูไม่อยากนอน" มิลายู่ปาก ส่ายหน้าปฏิเสธพลางซุกไซ้ใบหน้าเข้ากับซอกคออุ่น
"ไม่อยากนอนแล้วจะทำอะไร หืม?" ลีเจย์เลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ
"ทำลูกไงคะ..."
คำตอบตรงไปตรงมาบวกกับสายตาฉ่ำเยิ้มทำเอาคน
