"ขอบคุณค่ะเฮียคัง" มิลายิ้มกว้างพลางยื่นมือไปจิ้มแก้มหลานชายตัวน้อย "อ้าว แล้วนี่เอาหลานมาอวดด้วยเหรอเนี่ย น่ารักจริงๆ เลย"
"แน่นอนสิ วันสำคัญของอาโกวทั้งที" เฮียคังหัวเราะร่วน ก่อนจะแกล้งแซวน้องสาว "ว่าแต่มองหลานตาเยิ้มขนาดนี้... เมื่อไหร่จะมีของตัวเองบ้างล่ะอาเหมย?"
เจอคำถามจี้จุดเข้าให้ นางร้ายตัวแม่ผู้ไม่เคยยอมใครก็เชิดหน้าขึ้นแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ตามนิสัยดื้อรั้นที่เป็นมาตั้งแต่เด็ก
"โธ่เฮีย... ระดับเหมยไม่ต้องห่วงหรอก ขยัน 'ทำ' อยู่ทุกวันนะเฮีย!"
"อาเหมย!!"
เสียงป๊าฮงดุแทรกขึ้นมาทันที ใบหน้าของชายวัยกลางคนแดงก่ำด้วยความอับอายแทนลูกสาว
"เป็นสาวเป็นนาง พูดอะไรออกมา แขกเต็มหน้าบ้าน!"
ลีเจย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ลอบยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มขยับมือโอบเอวภรรยาตัวแสบเอาไว้อย่างหวงแหน ก่อนจะเอ่ยช่วยแก้ต่างให้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทำเอาคนฟังตาโต
"จริงๆ เราคุยเรื่องนี้กันแล้วค
