เช้าวันต่อมา..
"คุณไปทำงานเถอะค่ะ ฉันอยู่คนเดียวได้"
"คนในบริษัทเป็นพันเป็นหมื่น ขาดผมคนเดียวถ้าทำงานไม่ได้ก็ลาออกกันไป" มือหนาคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้ นิ้วแกร่งเขี่ยผมหญิงสาวแบบเอ็นดู
สายตาคมมองต่ำลงมาที่ใบหน้าหวาน ริมฝีปากหนาแนบลงหน้าผากได้รูปนั้น
"ฉันไม่อยากจะให้มีปัญหาเรื่องงานค่ะ คุณตั้งใจว่าจะมาบริหารงานที่ประเทศไทย คุณต้องทำให้ถึงที่สุดสิคะ" หญิงสาวปล่อยให้เขากอดและหอมอยู่แบบนั้น แต่จะยึดเขาไว้แบบนี้ก็ไม่ได้ เขาก็มีหน้าที่ของเขา
"ถ้าผมไม่อยู่ใครจะดูแลคุณ จะให้แม่มาดูแลคุณก็ไม่ยอม" สายตาทั้งสองสบกันแบบไม่มีใครยอมหลบ
"ฉันดีขึ้นมากแล้ว"
"ดีขึ้นงั้นเหรอ..ไหนลุกขึ้นยืนให้ผมดูก่อน"
หญิงสาวพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็หนักตัวไปหมด เธอก็เลยต้องทิ้งตัวกลับลงมานอนที่เดิม
"เห็นไหมทำเป็นเก่ง"
เวลาผ่านไป..
"คุณขยับมือไหวไหม แปรงฟันหน่อยเร็ว จะได้กินข้าวกินยา" ชายหนุ่มถือแปรงสีฟันออกมาให้เธ
