ชายหนุ่มค่อยๆ ดันศีรษะหญิงสาวให้ มาพิงที่ไหล่ของตัวเองไว้ แบบเบามือที่สุด
ผ่านไปสักพัก ศีรษะของเธอก็ค่อยๆ เอนลงเหมือนเธอหนุนไหล่เขาไม่ถนัด
มือหนาตวัดโอบกอดหญิงสาวเข้ามาไว้แนบอก แทนการหนุนไหล่
"เป็นแบบนี้แล้วจะปล่อยให้เดินทางกลับคนเดียวได้ยังไง" เสียงของผู้ชายที่กอดเธออยู่ในตอนนี้ ที่เขาพูดหมายถึงว่า ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น กอดเธอไว้แบบนี้ก็คงจะหลับไม่รู้เรื่อง
เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ แต่ที่รู้คงใกล้จะถึงแล้ว เพราะได้ยินเสียงตามสายออกมาจากห้องเครื่องบอกให้ทุกคนคาดเข็มขัดนิรภัยให้พร้อม
"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ" หญิงสาวตื่นขึ้นมาแบบตกใจ ทำไมเธอถึงไปนอนพิงเขาอยู่แบบนั้น ที่ตกใจยิ่งกว่าก็คือเขากอดเธอไว้
ชายหนุ่มก็เผลอหลับไปเหมือนกัน เขาตื่นเพราะเสียงที่เธอพูดออกมา
ดวงตาของทั้งสองสบกันเข้าโดยบังเอิญ
"ขอโทษนะคะ ฉันรู้จักคุณหรือเปล่า" เธอคุ้นเคยกับดวงตาคู่นี้มาก
ชายหนุ่มส่ายหน้า แล้วหยิบแว่นตาด
