บทที่ 47

1360 Words

เขาอาจจะพูดถูกถ้าเธอกลับมาทันเธอคงต้องเป็นคนไปส่งลูก และคนที่นอนอยู่โรงพยาบาลตอนนี้ก็คงจะเป็นเธอ ถ้าตายตามลูกไปฟ้างามไม่คิดเสียดายชีวิตเลย..แต่นี่..ถ้าเป็นเจ้าหญิงนิทราใครจะมาดูแล ญาติก็ไม่มี พอเธอคิดมาถึงตรงนี้หัวใจหญิงสาวกลับอบอุ่นขึ้นมา เมื่อคิดว่ายังมีผู้ชายอีกคนที่เป็นห่วงเธอ แล้วผู้ชายคนนั้นกำลังพิสูจน์ความจริงใจให้เธอเห็น "โอ้ย" ในห้วงความคิดหนึ่งของหญิงสาว เธอต้องหยุดเขาให้ได้ ถ้าแค่พูดเขาคงไม่ฟัง "ฟ้างาม คุณเป็นอะไร" ชายหนุ่มลืมสิ่งที่กำลังจะทำอยู่ในทันที เขารีบตะเกียกตะกายขึ้นมาจากน้ำลึก เพราะตอนนี้ขาของเขาไม่ถึงพื้นดินแล้ว "สงสัยขาฉันเป็นตะคริวค่ะ" "คุณอยู่นิ่งๆ ก่อนนะ ผมกำลังจะเข้าไปหา" ชายหนุ่มพยายามว่ายน้ำเข้ามาให้ใกล้เธอที่สุด และเขาก็ทำได้สำเร็จ "กอดผมแน่นๆ นะ เดี๋ยวผมจะพาขึ้นฝั่ง" มือหนาตวัดอุ้มหญิงสาวขึ้นมาจากน้ำ แล้วเขาก็ค่อยๆ พาเธอเดินขึ้นจากน้ำ "เจ็บไหม"

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD