ปริมลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ ทันทีที่ขยับกายร่างกายส่วนล่างรู้สึกปวดร้าวระบมจนเธอนิ่วหน้า ก่อนจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกัดฟันฝืนลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดหัวตุ๊บ ๆ อย่างนี้อีกไม่นานเธอคิดว่าตนเองคงจะป่วย
เธอนั่งอยู่ขอบเตียงอยู่นานนับนาทีเพื่อทำใจกับความเจ็บแสบตรงกลางกายสาว ทันใดได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ หน้าห้องคล้ายกำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
“ไม่ไหวก็พัก”เสียงทุ้มพูดแกมดุ มองคนตัวเล็กที่พยายามฝืนตัวเองลุกขึ้นทั้งที่ตนเองก็ดูอาการไม่ค่อยดีเท่าใดนัก
“แต่ปริมต้องไปทำอาหารเช้า”
เธอพูดเสียงเบามองสบตาคนตัวสูงอย่างขอความเห็นใจ พลันเหลือบไปมองสิ่งที่อยู่ในมือเขา หากเดาไม่ผิดเขาคงถือเข้ามาให้เธอแน่ ๆ
“เปรมยังไม่กลับ ส่วนเราก็กินข้าวเช้าที่นี่เถอะ”
เขาถอนหายใจให้กับความดื้อรั้นของเธอครั้งหนึ่ง ก่อนจะวางชามข้าวต้มหมูสับเห็ดหอมและถุงยาที่พึ่งออกไปซื้อมาไว้โต๊ะข้างเตียง
“อื้ม แล้วพี
