เวลาสามทุ่มกว่า น้องชายของผมเดินเข้ามาในบ้านบริฉัตรด้วยความรีบร้อน จ๋ายเห็นผมก็ปรี่เข้ามาหาด้วยความไว หมัดหนัก ๆ ของน้องชายซัดลงที่หน้าผมอย่างแรง จ๋ายมันคว้าคอเสื้อผมแล้วต่อยเข้ามาอีกสาม ไม่สิ สี่ถึงห้าที ต่อยแบบไม่ยั้งแรง ต่อยเหมือนว่ามันแค้นผมมาก
“ตาจ๋าย ตาจ๋ายหยุดเดี๋ยวนี้” แม่รีบเข้ามาห้าม “เป็นอะไรก็ค่อย ๆ พูด เป็นพี่น้องกันใช้กำลังทำไมลูก”
“คนอย่างพี่เจพูดดี ๆ ได้ด้วยเหรอ”
“ตาจ๋าย! อย่าก้าวร้าวพี่”
“ถ้าเขาคิดจะพูดเขาจะปล่อยทิ้งมานานขนาดนี้เหรอครับ ผมแม่งโคตรผิดหวังในตัวพี่เลย”
“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น อธิบายให้แม่เข้าใจเดี๋ยวนี้ เหตุผลอะไรทำไมถึงทะเลาะกัน”
“พี่รู้ใช่ไหมว่าเรื่องอะไร”
“...”
“พี่จะพูดเองหรือจะให้ผมเป็นคนพูด” จ๋ายจ้องหน้าผม ผมเดาว่าเรื่องที่ทำให้จ๋ายมันเดือดแบบนี้มีแค่เรื่องเดียว
“น่าจะเป็นเรื่องที่ผมบอกว่าจะบอกแม่ครับ” หลังจากที่แยกจากซีผมก็คิดทบทวนกระทั่งตัด
